دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫روایتِ اصلی...
‫هزاران بار در سراسر کشور
‫از طریق تمام رسانه‌هایی که در اختیار حکومت بود تکرار شد
‫تا در نهایت جا افتاد
‫«هیچ کشته‌ای در کار نبوده»
‫بعدها مورخان همین دروغ‌ها را
‫وارد تمام کتاب‌های درسی کردند
‫خوزه آرکادیو دوم نمی‌دانست کجاست،
‫اما این را می‌دانست که اگر مسیر خلاف جهت ریل را در پیش بگیرد،
‫در نهایت به ماکوندو می‌رسد
‫ولم کنید! من هیچی نگفتم، ولم کنید!
‫ولم کنید! خانواده من روحشون هم خبر نداره!
‫بلندتر!
‫من هیچی نمی‌دونم، ولم کنید
‫اسم‌هاشون رو بگو!
‫می‌دونیم چند نفر دیگه هم بودن
‫دیگه چه کسایی تو اعتصاب دست داشتن؟ ‫حرف بزن! بقیه دارن دهن باز می‌کنن
‫حرف بزن!
‫حرف بزن عوضی!
‫همون‌جا وایسا! تکون نخور!
‫یکی دیگه‌شون رو پیدا کردیم
‫فرمانده!
‫راه فرار نداره، بزنیدش
‫کمک، می‌خوان من رو بکشن
‫زود باشید!
‫در رو باز کن؛ زود باشید!
‫در رو باز کن لعنتی!
‫همین الان درو باز کن لعنتی!
‫من خوزه آرکادیو دوم بوئندیا هستم
‫من خوزه آرکادیو دوم هستم
‫برای این‌که به خودش بفهمونه هنوز زنده‌ست، ‫اسم کاملش رو تکرار می‌کرد
‫حرف به حرف
‫چی به روزت اومده؟
‫ما سه هزار نفر بودیم
‫تو ایستگاه قطار بودیم
‫ما رو به رگبار بستن، ‫دارن جنازه‌ها رو می‌ندازن توی دریا
‫مرد، زن، بچه ‫سه هزار نفر بودیم
‫هیچ‌کس کشته نشده، خوزه آرکادیو
‫از زمان عموت، یعنی همون جناب سرهنگ، ‫هیچ اتفاقی تو ماکوندو نیفتاده
‫« صد سال تنهایی »
‫آهای! کجا می‌ری؟
‫دارم می‌رم شرکت داداشم رو ببینم
‫شرکت تعطیله
‫می‌دونم، اما یه موضوع خانوادگی پیش اومده
‫مگه نشنیدی چی گفتم؟
‫تا بارون بند نیاد، هیچ‌کس نمی‌تونه بره اونجا
‫برو خونه
‫تورو خدا بگید کسی دختر منو ندیده؟
‫- سلام فرمانده ‫- سلام فرمانده
‫- آروم باشید، یکی‌یکی لطفاً ‫- من هرچی می‌دونستم رو بهتون گفتم
‫- آروم باشید! ‫- سلام فرمانده
‫یکی‌یکی لطفاً!
‫سراغ اعضای خانواده‌شون رو می‌گیرن ‫و می‌گن از دیشب غیب‌شون زده
‫- هیچ‌کس پاسخگو نیست ‫- پنج روز گذشته!
‫- اسمش اینه... ‫- اینجا چه‌خبره؟
‫- برادر منم توی شرکت بود ‫- گفتم یکی‌یکی حرف بزنید!
‫- فرمانده... ‫- بفرمایید خانم؟
‫اصلاً عادی نیست که شوهرم این‌همه مدت غیبش بزنه
‫والا چی بگم خانم
‫این اولین باری نیست که مردها دست یه زن دیگه رو می‌گیرن
‫و آخر هفته می‌رن تعطیلات عشق و حال
‫- مودب باش! ‫- درست حرف بزن!
‫چرا مثل آدم نمی‌گید چی شده؟
‫دیروز صدای تیراندازی اومد
‫از اون موقع تا حالا از پسرم خبری نیست
‫تیراندازی؟
‫آره، عصر صدای تیراندازی می‌اومد
‫- آره، توی ایستگاه قطار ‫- حتماً خواب دیدید
‫تو ماکوندو هیچ اتفاقی نیفتاده
‫هیچی نشده و هیچی هم نمی‌شه
‫اینجا یه شهر شاد و پر از آرامشه
‫امر دیگه‌ای نیست جناب؟
‫هیچی نشده، همگی برید خونه‌هاتون
‫بریم خونه؟ چرا نمی‌گین چی شده؟
‫راه بیفتید!
‫پسرم!
‫برادرم اینجاست؟
‫از وقتی رفته هیچ خبری ازش نشده
‫شاید حالا که قضیه شرکت موز حل و فصل شده،
‫برگرده
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه
‫گفتم شاید اینجا باشه
‫توی رادیو گفتن اوضاع تحت کنترله
‫اگه خبری شد بهم بگو
‫صدای آمارانتا اورسولاست؟
‫فرناندا، بی‌خبر از آشوب شهر،
‫آخرین پیچ‌های نقشه‌اش رو سفت می‌کرد،
‫تا کوچک‌ترین اثری از مِمه را در ذهنش پاک کند
‫پسر عزیزم،
‫باعث افتخار من است که به‌زودی ‫درجات مقدماتی روحانیت را دریافت می‌کنی
‫خواهر پاک‌دامن، پرهیزکار و مهربانت رناتا،
‫بر اثر بیماری استفراغ سیاه، به رحمت خدا رفت
‫لحظه‌ای که جان داد، او را در آغوش گرفته بودم
‫روح پاکش به جلال و عرش الهی عروج کرد
‫شب و روز در سوگش هستیم
‫خواهرت یک قدیسه بود
‫برای آرامش روحش دعا کن
‫آمارانتا اورسولا غذاش رو خورده
‫تو از کجا می‌دونی فرناندا؟
‫از صبح از اتاقت بیرون نیومدی،
‫اگه هم چیزی خورده، من بهش غذا دادم
‫چه عجب، برای اولین بار یه کاری کردی
‫فرناندا، بسه
‫حالا که آئورلیانو اینجاست یه‌کم استراحت کن
‫بذار اون از بچه مراقبت کنه
‫این رو بده به پستچی
‫به نتيجه‌ت یادآوری کن که یه پسر هم توی رُم داره
‫به پول احتیاج داره
‫اشتباه هم نمی‌گه، می‌تونی یه‌کم ‫بیشتر با دخترت وقت بگذرونی
‫برگرد اینجا پسرم
‫آمارانتا اورسولا تنها کسی نیست که به حضورت نیاز داره
‫پس از اعلام حکومت‌نظامی،
‫سربازان با قنداق تفنگ درب خانه‌ها را می‌شکستند...
‫راه بیفت، آشغالِ اتحادیه‌ای!
‫- نه! ‫- من هیچ‌کاری نکردم
‫مظنون‌ها را از رخت‌خوابشان بیرون می‌کشیدند...
‫و به سفری می‌فرستادند که بازگشتی نداشت
‫همون‌جا وایسا، سگ‌صفت! تکون نخور!
‫خفه‌خون بگیر، ببند!
‫خدای من پسرم، چه بلایی سرت اومده؟
‫در رو باز نکنید، دنبالمن. می‌خوان من رو بکُشن
‫- می‌خوان من رو بکُشن ‫- چی؟
‫چی شده؟
‫همه‌شون رو انداختن توی دریا
‫دویست واگن آدم بود!
‫مرد، زن، بچه
‫همه‌شون رو کُشتن
‫می‌خوان من رو هم بکُشن
‫راه‌شون ندید داخل، ‫می‌خوان من رو بکُشن
‫- من رو هم می‌کُشن ‫- چی شده؟
‫برو توی اتاقت و در رو قفل کن
‫ارتش ملی، در رو باز کنید
‫باز کنید!
‫عصر به‌خیر، چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫زود باشید
‫زود باشید، کُل خونه رو بگردید
‫اون‌ور
‫- یه نفر دیگه هم بره اون سمت ‫- قربان
‫زیر سنگم شده بگردید، زود باشید
‫دنبال چی می‌گردین؟
‫چی شده؟
‫ماما اورسولا، از اتاقت بیرون نیا
‫- طبقه بالا رو هم بگردید، زود باشید ‫- برید طبقه‌ی دوم
‫اگه بگین دنبال چی می‌گردین، ‫می‌تونم کمک‌تون کنم
‫می‌دونی دنبالِ چی‌ایم؟
‫نه قربان
‫داداشت!
‫سه هفته‌ست خبری ازش نیست
‫اینجا نیومده
‫هرجا رو دلتون می‌خواد بگردید
‫انباری و طویله هم اونجاست
‫اگه می‌خواید اونجا رو هم بگردید
‫چیه این داخل؟
‫صد ساله که هیچ‌کس پاش رو اونجا نذاشته
‫بازش کنید
‫- باید کلیدش رو پیدا کنم ‫- پس منتظر چی هستی؟
‫سرباز به نقطه‌ای خیره شد،
‫دقیقاً همان نقطه‌ای که خوزه آرکادیو دوم در آنجا نشسته بود
‫و آئورلیانو دوم و سانتا سوفیا دِ لا پیداد هم او را می‌دیدند
‫همان‌جا بود که فهمید...
‫سرباز به او نگاه می‌کرد، اما او را نمی‌دید
‫راست می‌گفتی، واقعاً صد ساله که ‫کسی پاش رو نذاشته اینجا
‫حتماً پر از ماره
‫این داخل چی؟
‫کارگاهه
‫بازش کن
‫می‌تونم این رو ببرم؟
‫سرهنگ آئورلیانو بوئندیا یکی از بهترین افراد ما بود
‫بله حتماً
‫بریم
‫- اینجا نیست، جمع کنید بریم ‫- چشم فرمانده
‫- بریم ‫- چشم قربان
‫- بریم ‫- زود باشید بچه‌ها، بریم
‫بریم
‫یالا، بریم
‫ماه‌ها گذشت و همچنان باران می‌بارید
‫ارتش رفته بود...
‫و اتفاقاتی که قرار بود تیر خلاصی را بر پیکره‌ی ماکوندو وارد کنند،
‫کم‌کم درحال شکل‌گیری بودند
‫زود باشید بریم، قطار داره راه میفته
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم مقصدش کجاست، ‫اما نباید اینجا بمونیم
‫بفرمایید
‫چرا نامه‌هامون رو جواب نمی‌دی؟
‫کدوم نامه‌ها؟
‫پستچی ماه‌هاست این سمت‌ها نیومده
‫صومعه جای مناسبی برای بزرگ کردن یک پسر نیست
‫رناتا حتی فرصت نکرد بهش شیر بده
‫رناتا بچه‌ای نداره و نداشته
‫چه بلایی سر اون دختر اومده فرناندا؟
‫زمانی که پیش ما درس می‌خوند حسابی خوشحال بود
‫چی می‌خوای؟ صدقه؟
‫واسه این چیزها وقت ندارم
‫فکر می‌کردم قبولش می‌کنی،
‫ولی خب می‌تونم به‌جاش با شوهرت صحبت کنم
‫بذار بمونه
‫می‌گم توی سبد توی رودخونه شناور بود و منم پیداش کردم
‫وقتی کتاب مقدس رو باور می‌کنن، چرا حرف من رو باور نکنن؟
‫در اتاق ملکیادس،
‫در پناه آن نور ماورایی...
‫زیر آوای باران...
‫و با حسِ نامرئی بودن...
‫خوزه آرکادیو دوم به آرامشی دست یافته بود
‫که هرگز در تمام طول عمرش تجربه نکرده بود
‫برادر...
‫آئورلیانو، ما سه هزار نفر بودیم
‫اما مطمئنم توی ایستگاه قطار بیشتر از سه هزار نفر آدم بود
‫برناردینو هم اونجا بود، من پیش برناردینو بودم
‫پیش برناردینو بودم
‫پس آن سپیده‌دمی که جلوی چشمانش مونکادا را اعدام کرده بودند،
‫تنها ترسی که تمام وجودش را فرا گرفته بود،
‫ترسِ زنده به گور شدن بود
‫دوباره قول بده
‫قسم بخور من رو زنده به گور نمی‌کنی
‫ممنون مامان
‫گافیلان هم همراه برناردینو بود
‫همه‌مون اونجا بودیم
‫مرد، زن، بچه
‫همه‌مون رو بستن به رگبار
‫از بالا به همه‌مون شلیک می‌کردن
‫جسدها یکی‌یکی می‌افتادن روم
‫این‌ها رو از خودم در نیاوردم
‫اونجا بودم
‫برناردینو هم بود
‫همه‌مون رو انداختن توی دریا
‫برادرت اولین کسی نیست که عقلش رو از دست می‌ده
‫عاقبت تک‌تک بوئندیاها همینه
‫تقصیر منه
‫و تقصیر پدرِ پدربزرگت
‫لطفاً این رو بدید به پستچی
‫خوزه آرکادیو به پول احتیاج داره
‫پستچی یه ساله که نیومده اینجا فرناندا
‫گفتن واگن‌های قطار به خاطر بارون از ریل خارج شدن
‫مگه یادت رفته؟
‫آره، راست می‌گی
‫برو باهاش صحبت کن پسرم
‫وقتشه سنگ‌هاتون رو وا بکنید
‫حالت خوبه؟
‫با این زندگی‌ای که داریم چطوری خوب باشم؟
‫من رو برای ملکه شدن بزرگ کرده بودن
‫ملکه‌ی چی؟
‫تو ملکه نیستی و هیچ‌وقت هم نمی‌شی
‫چرا هنوزم نامه می‌نویسی
‫وقتی می‌دونی بیشتر از یه ساله که خبری از پستچی نیست؟
‫یادته یه‌بار اومدم خونه‌تون؟
‫داشتین از گشنگی می‌مُردین!
‫اون بابای حرومزاده‌ست!
‫پدر من یه قدیس بود!
‫برعکس تو،
‫که یه عیاشِ تنبل و بت‌پرستی
‫در عوض من جون کندم تا این خونه سرِ پا بمونه
‫از دمِ صبح تا بوق سگ کار کردم
‫هرشب با کُلی گرد و خاک توی چشم‌هام سرمو گذاشتم روی بالشت،
‫اما حتی یه نفر هم نیومده بگه: «صبح بخیر، فرناندا»
‫«خوب خوابیدی فرناندا؟»
‫البته...
‫از خانواده‌ای که همیشه منو سربار خودش می‌دونست، ‫بیشتر از این‌ها انتظار نمی‌ره
‫مثل یه کهنه‌ای که فقط برای برداشتن قابلمه از روی ‫آتیش به درد می‌خوره، یا یه عروسکِ نقاشی‌شده روی دیوار
‫بهم گفتید جا نماز آب می‌کشم، گفتید مارِ افعی‌ام
‫حتی آمارانتای خدابیامرز یه بار جلو همه بلند گفت
‫من این‌قدر نفهم‌ام که عـن رو از گوشت کوبیده تشخیص نمی‌دم
‫خدای بزرگ
‫با این حال محض رضای خدا
‫همه‌ی این‌ها رو به جون خریدم
‫حتی اون وقت‌هایی که می‌گفتن بدبختی‌های این خانواده
‫از روزی شروع شد که آشغال‌های ناسپاسِ بوگوتا راه دادن خونه‌شون
‫منظورشون کسی نبود جز من!
‫من!
‫دخترخواندهٔ دوک آلبا!
‫تنها آدمِ آبرومندِ این شهر پُر از حرومزاده
‫کسی که وقتی یه سرویس قاشق‌چنگالِ شانزده‌تکه ‫می‌ذارن جلوش دست‌وپاش رو گم نمی‌کنه
‫کسی که این‌قدر اصیل و اشراف‌زاده‌ست، وقتی می‌خواد
‫امضا کنه باید اسم یازده‌ تا خاندان رو بنویسه
‫یازده تا!
‫تنها زنی که توی این منطقه می‌تونه با افتخار بگه
‫توی لگنِ طلایی قضای حاجت کرده،
‫اون‌وقت سرهنگ آئورلیانو بوئندیا، با اون نیش‌وکنایه‌های ماسونی‌ش...
‫به خودش اجازه می‌ده به من بگه
‫« حالا انگار ما عن می‌رینیم، تو طلا می‌رینی »
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫بزدل!
‫تنها اشتباهی که توی تمام عمرم کردم...
‫این بود که گذاشتم پات به این خونه باز بشه
‫برگرد پیش معشوقه‌ت
‫گمشو بیرون!
‫بیشتر از پنج سال بود که...
‫آسمان یک‌بند بر سر زمین هوار می‌شد
‫هوا چنان نمور و سرشار از رطوبت بود
‫که ماهی‌ها می‌توانستند از در خانه وارد شوند و شناکنان
‫به سوی پنجره‌ها بروند و خارج شوند
‫بذار ببینم
‫اگه این اوضاع همین‌طوری ادامه پیدا کنه، ‫آخرش خوراک این جونورها می‌شیم
‫اما حالا ببین
‫روزی که این بارون تموم شه،
‫همون روز من میفتم می‌میرم
‫قایم شو!
‫این در چرا بازه حرومزاده؟
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫نمی‌خوای قبل از این‌که بخوابی واسه‌ت قصه بگم؟
‫امروز کُلی قصه باحال برات تعریف کردم
‫مطمئنی؟
‫خیلی‌خب، باشه
‫قصه نمی‌گم
‫پس بخوابیم
‫خیلی‌خب، فردا می‌بینمت
‫دوستت دارم
‫بابا
‫حرومزاده کیه؟
‫حرومزاده؟
‫سلام!
‫اسمت چیه؟
‫چطوری اومدی این داخل؟
‫نترس، کاریت نداریم
‫من ازش مراقبت می‌کردم
‫رناتا چند وقت پیش با یه راهبه فرستادش اینجا
‫نوه‌ته!
‫چیزی نگفتم چون نمی‌خواستم آزرده‌خاطرت کنم
‫نیازی نیست کسی بفهمه اون گدازاده به دخترمون دست‌درازی کرده
‫اگه فامیلی خودت رو بهش بدی،
‫دیگه کسی فضولی نمی‌کنه
‫زنیکه‌ی دیوونه...
‫دیگه حتی حق نداری نزدیکِ بچه‌ها بشی
‫شیرفهم شد؟
‫برای فرناندا، این یک آسودگیِ خاطر بود
‫او از مدت‌ها پیش ابعادِ غرورِ سرکشِ خود را سنجیده بود
‫اما راهی برای مهارِ آن نمی‌یافت
‫هرچه بیشتر به راه چاره‌ای فکر می‌کرد،
‫چاره‌ها بیشتر و بیشتر از عقلانیت فاصله می‌گرفتند
‫اورسولا بی‌اختیار آن گونه‌های برجسته،
‫آن نگاهِ پر از حیرت، و سیمای انزواطلبی که هر آئورلیانویی درون خود داشت را تشخیص داد
‫هرچی هم که بشه،
‫تو یه آئورلیانو هستی
‫سال‌ها گذشت و باران همچنان قصدِ بند آمدن نداشت
‫بجنبید!
‫بده‌شون به من!
‫- بده‌شون به من ‫- بجنبید!
‫سال‌های سال،
‫فرانسیس دریکِ دزد دریایی بادبان بر پهنه دریاها می‌کشید
‫و پس از روزگاری دراز...
‫می‌گفتند که یک نفر کشتیِ جنگیِ او را پیدا کرده
‫که آن سوی دنیا در منجلابِ مردابی به گل نشسته بود
‫درونِ آن کشتی،
‫گنجینه‌ای بود که همین‌جا، در همین خانه پنهانش کرده‌اند،
‫و تا همین امروز،
‫ماما اورسولا هنوز هم حاضر نیست بگه کجاست
‫می‌دونید اونی که پیداش کرد کی بوده؟
‫پدرِ پدرِ پدربزرگت، خوزه آرکادیو بوئندیا
‫در یکی از سفرهای اکتشافی‌ش بعد از ساختن ماکوندو
‫- و می‌دونید دیگه چه چیزی رو کشف کرد؟ ‫- چی؟
‫زرهِ کاملِ سر فرانسیس دریک!
‫اون هم به لطفِ یک آهن‌ربای غول‌پیکر ‫که رفیقش ملکیادس بهش فروخته بود
‫می‌شه یه روز ما رو ببری اونجا؟
‫معلومه که آره! به محض این‌که بارون بند بیاد، ‫اولین کاری که می‌کنیم همینه
‫بابا، ماکوندو هم مثل بروکسله؟
‫از اونجا هم قشنگ‌تره
‫تو میدونِ اصلیِ شهر،
‫یه درخت غول‌پیکر دارن ‫که از همه ساختمون‌ها بزرگ‌تره
‫ساختمون؟
‫تا صبح جشن می‌گیرن،
‫جشن‌هاشون چند روز طول می‌کشه
‫وقتی رفتیم با چشم‌های خودتون می‌بینین
‫الان می‌گیریمش! آدم‌خوار!
‫آدم‌خوار، ‫الان می‌گیریمت!
‫آدم‌خوار!
‫ما سه هزار نفر بودیم
‫مرد، زن، بچه
‫کُلی بچه اونجا بود
‫کاش می‌تونستی خودت رو ببینی ماما اورسولا
‫خیلی خوشگل شدی
‫مگه نه، آئورلیانو؟
‫آره، خیلی خوشگل شده
‫بچه‌ها
‫باید یه چیزی بهتون بگم
‫بوئندیاها نباید با هم ازدواج کنن
‫مدتیه حواسم بهتون هست
‫جدی می‌گم
‫گوش کنید چی می‌گم
‫شما نمی‌تونید با هم ازدواج کنید
‫چون بچه‌هاتون
‫با دُمِ خوک به دنیا میان
‫چیکار می‌کنید؟
‫ببین چه بلایی سر ماما اورسولا آوردید!
‫- برید ببینم! ‫- بدو بریم
‫بیرون!
‫آدم‌خوار الان میاد سراغت!
‫آمارانتا اورسولا، آئورلیانو! وقت غذاست!
‫نگاه کن باهات چه کار کردن، ماما اورسولا
‫خوشگل شدم؟
‫همیشه خوشگلی!
‫همیشه خوشگل بودی
‫همیشه
‫و این‌گونه بود که...
‫ساعت دو ظهر، دنیا زیر نورِ آفتابی احمقانه روشن شد؛
‫آفتابی سرخ‌فام و زبر، مثل غبارِ آجر...
‫و تقریباً به خنکیِ آب
‫و تا ده سال بعد، هیچ بارانی نبارید
‫نزدیک بود از خواب بیدار نشی‌ها
‫خواب خیلی عجیبی دیدم
‫بارون بند نمی‌اومد
‫ماما اورسولا
‫بذارش سرجاش، ‫بیا کمکم کن این حیوون از اینجا در بیاریم
‫من رو ببخش
‫آئورلیانو دوم، با درماندگی نظاره می‌کرد
‫که چگونه آن سیلِ بی‌امان، بی‌رحمانه...
‫هرچه را روزگاری بزرگ‌ترین و استوارترین ‫ثروتِ ماکوندو به شمار می‌رفت، از بین برد
‫و جز بوی تعفن، چیزی بر جای نگذاشت
‫خوب بخوابی
‫این کارها دیگه از ما گذشته
‫به‌نظرت عرب‌ها چقدر واسه این میدن؟
‫چی؟
‫هیچ‌کس ازش استفاده نمی‌کنه
‫چرا الکی نگه‌ش داریم؟
‫تازه، آمارانتا اورسولا هم باید بره، ‫بارون حسابی جیبم رو خالی کرد
‫کجا قراره بره؟
‫یه مدرسه دخترونه تو بروکسل پیدا کردم
‫کِی باید بره؟
‫هرموقع پولش رو جور کردم
‫آئورلیانو هم می‌تونه باهام بیاد؟
‫نه عزیزم
‫اون مدرسه واسه دخترهاست
‫اما من و آئورلیانو منتظر نامه‌هایی که برامون می‌نویسی
‫تعریف می‌کنی چه اتفاقات شگفت‌انگیزی برات افتاده هستیم
‫اگه دختر خوبی باشی، تعطیلات میایم پیشت
‫بچه
‫بیا اینجا
‫بیا، می‌خوام یه‌چیزی نشونت بدم
‫این چیه؟
‫نمی‌دونم
‫هیچ‌کس نمی‌دونه چه زبونیه
‫گفتم شاید تو بتونی ازش سر در بیاری
‫تا وقتی آمارانتا اورسولا برمی‌گرده
‫تا الان،
‫سی‌تا حرفِ تکراری توش پیدا کردم
‫کاراکتر، حرف نه، کاراکترـن
‫کاراکترـن، کاراکتر
‫برای همین خودت رو اینجا حبس کردی؟
‫آره دقیقاً واسه همین
‫و به خاطر این‌که دارم به چیزی فکر می‌کنم که نباید هیچ‌وقت فراموشش کنم
‫چی رو نباید فراموش کنی؟
‫این‌که ارتش ملی...
‫سه هزار کارگر بی‌دفاع رو توی ایستگاه قطار قتل عام کرد
‫الکی نیست. واقعیت داره. واقعاً اتفاق افتاده
‫چرا این کار رو کردن؟
‫حرف زیاد دارم برات بگم
‫خیلی زیاد
‫آئورلیانو دوم نیمه‌شب از خواب پرید
‫با این احساس که انگار چنگال‌های خرچنگی از درون گلویش را می‌فشارند
‫حالت خوبه؟
‫یه ذره خرج داشت،
‫اما اگه عنایت الهی باهات یار باشه،
‫می‌تونی فقط با چند پزو برنده یه کلاویکوردِ اروپایی خوشگل بشی ‫(کلاویکورد: سازی قدیمی شبیه به پیانو)
‫آئورلیانو دوم که می‌ترسید پیش از ‫فرستادن آمارانتا اورسولا به بروکسل بمیرد،
‫سفت و سخت‌تر از همیشه مشغولِ کار کردن بود
‫اون چیه که همیشه جلوی چشم‌مونه اما نمی‌بینیمش؟
‫آینده!
‫ببین، این شماره رو بخر
‫به خواست خدا بوده و فقط هر صد سال یک‌بار درمیاد
‫چندتا بدم؟ دو تا؟
‫خیلی‌خب، شما چی؟ سه تا؟
‫و نیمه‌شب‌ها،
‫می‌کوشید تا با وعظ و موعظه‌های خوش‌اقبالی،
‫زنانِ تنهایی را که کنار جعبه‌های موسیقی اشک می‌ریختند دلداری دهد
‫مشخصه عاشقِ این چیزهای باحالـید
‫هنوز از دستم دلخوری؟
‫با این وضع چطوری با هم‌دیگه زندگی کنیم؟
‫بهت که گفتم من تنهات نمی‌ذارم
‫پترا داره یه تخت واسه خونه‌مون می‌خره
‫اگه بخوای، فردا می‌تونیم بریم اونجا
‫بنال دیگه، یه‌چیزی بگو. آره یا نه؟
‫آره
‫آره؟
‫این چیه؟
‫وسایلت رو جمع کن، فردا می‌ریم
‫دلم خیلی برات تنگ می‌شه مامان‌بزرگ
‫ممنون
‫دوران کودکی آمارانتا اورسولا و آئورلیانوی کوچک،
‫پُر از خاطرات خوشی بود که در کنار یک‌دیگر ساخته بودند
‫خیلی‌خب، بریم دیگه
‫بریم
‫بسه دیگه، بریم
‫بریم. کافیه دیگه، خیلی‌خب
‫زود برمی‌گرده
‫داری می‌میری
‫باید سر قولم بمونم
‫نگران نباش
‫حواسم به نوه‌ت هست
‫هیچ دِینی به من نداری
‫با خیال راحت برو، آئورلیانو
‫شنیدی چی گفتم؟
‫با خیال راحت
‫بیا
‫تو هیچ‌وقت نمی‌خوابی نه؟
‫اومدی با دیوونه‌ی این خونه خداحافظی کنی؟
‫بهم قول بده هیچ‌وقت چیزهایی که ‫بهت گفتم رو یادت نمی‌ره
‫کمک!
‫محض رضای خدا کمک کنید!
‫یه کاری بکنید!
‫روز نُهم اوت، هر دو در یک زمان جان سپردند...
‫و در مرگ نیز بارِ دیگر همسان و همانند گشتند...
‫همان‌گونه که در نوجوانی بودند
‫او با اندوهی کَران...
‫به قولش وفا کرد
‫از مرگ نترس
‫رنج فقط در زندگی معنا دارد
‫سانتا سوفیا دِ لا پیِداد برای همیشه ناپدید شد
‫او بذرِ منزه و پاکِ رِمِدیوسِ زیبارو را در خانواده کاشت،
‫و زندگی‌اش را وقفِ بزرگ کردنِ فرزندانی کرد
‫که تقریباً فراموش کرده بودند او مادر و مادربزرگشان است
‫او از آئورلیانو بابیلونیا همچون فرزندِ خویش سرپرستی کرد...
‫من رو ببخش
‫بی‌آنکه بداند او در واقع نتیجه خودش است
‫راه خودت رو پیدا کن
‫هیچ‌کس نمی‌فهمه تو وجود داشتی
‫حرومزاده!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.