‫چطوری جذاب؟ اگه برم دوش بگیرم که اوکیه؟
‫خب، اونوقت آینه‌ام بخار می‌گیره.
‫چطوره یه جای کوچیک از در حموم رو پاک کنم،
‫اونوقت بتونی یه سرکی بکشی؟
‫دو جا رو پاک کن. یکی واسه منطقه ‫ممنوعه، اون یکی رو هم واسه صورتت.
‫باشه، قبوله.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫ملکِ خیلی ردیفیه، ولی ‫بیش از حد بدهی بالا آوردم.
‫شاید مجبور شم زیر قیمت بفروشمش. قشنگ ‫داره حس شکست رو تو وجودم بیدار می‌کنه.
‫ببخشید، حالت خوبه؟
‫آره. قرصامو خوردم، ولی ‫دیگه مثل قبل زود اثر نمی‌کنن.
‫اگه اذیتت می‌کنه، دستمو بذارم روی پام.
‫بعدشم با این پتو بپوشونمش.
‫ولی اونوقت ممکنه این‌جوری به نظر بیاد ‫که دارم با بدبختی‌های مالیِ تو جق می‌زنم.
‫ببخشید اگه حواستو پرت می‌کنه.
‫ممنون.
‫تو واسه چی اینجایی؟
‫پارکینسون. تو چی؟
‫فقط اصلاح مو.
‫حقمه که بیشتر از اینا بهم بخندی.
‫شرمنده. امروز کلاً تو خودمَم.
‫خوب به نظر میای. صدات هم محکمه. ‫باعث میشه آدم عاقلی به نظر برسی.
‫آره، حسابی عاقلم.
‫تعادلت چطوره؟
‫بد نیست. این تمرینای مسخره کمک می‌کنه.
‫من؟ روزی سه بار می‌خورم زمین. ‫دارم به این فکر می‌کنم که برم بدلکار شم.
‫- پاول. ‫- جری.
‫فقط یه لرزش خفیف داری. حاضرم ‫آدم بکشم که لرزشم در همین حد باشه.
‫آره. خب، بدنم حسابی خشک میشه.
‫سمت چپم هم همیشه درد می‌کنه.
‫به دوست‌دخترم گفتم سکس کمک می‌کنه،
‫ولی چون خودش دکتره، ‫می‌دونه دارم کصشر میگم.
‫خیلی بدشانسیه.
‫احساس حماقت می‌کنم ‫که دارم پیش تو ناله می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫همه‌مون سوار یه قطار کیری به مقصد جهنمیم.
‫مغزت چطوره؟ توهم نداری؟
‫نه، خداروشکر.
‫توهم از همه بدتره.
‫همین‌جوریش که بدنت از کار می‌افته بد هست، چه برسه ‫به اینکه یه چیزای عجیب‌غریبی هم ببینی. ترسناکه.
‫اصلاً نمی‌دونستم پارکینسون ‫از این داستانا هم داره.
‫البته، یه بار «هلی بری» رو ‫دیدم که باهام تو وان حموم بود.
‫یه بار دیگه هم مادرمو دیدم.
‫پس هم خوب بوده هم بد؟ مگه ‫اینکه مادرت خیلی داف باشه.
‫خب، بابام میگه تو تختخواب واسه خودش ببریه.
‫دیگه ناله کردن بسه. من هنوز ‫اینجام، پس کیرم تو پارکینسون.
‫آره. باشه.
‫باید با تمام وجودت بگیش تا اثر کنه.
‫جری، یه دقیقه دیگه میام سراغت.
‫پاول، آماده‌ای؟
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫کیرم تو پارکینسون.
‫چه وضعیه آخه؟ من اول اینجا بودم.
‫باید باهاش روبرو بشم، جیمی.
‫آخرِ عمرم قراره سخت بگذره.
‫یا می‌تونم یه آدم مزخرف باشم که ‫همش واسه خودش دلسوزی می‌کنه،
‫یا اینکه از ثانیه‌ثانیه‌ی باقی‌مونده‌ی ‫این زندگیِ فوق‌العاده لذت ببرم.
‫دیگه نمی‌خوام تو فازِ «چرا من؟» زندگی کنم.
‫من یه جورایی از فاز «چرا من؟» خوشم میاد.
‫تازگیا یه چند سالی رو اونجا گذروندم.
‫جای خوبیه.
‫خلاصه، این فلسفه‌ی جدید ‫منه.کیرم تو پارکینسون.
‫دهن‌پرکنه. کیرم تو پارکینسون.
‫- کیرم تو پارکینسون. ‫- قشنگ کیر بکن تو صورتش.
‫دیگه کیر نزن تو صورتِ مریضیِ من، جیمی.
‫حالا می‌بینیم.
‫ولی یه خواهشی ازت دارم.
‫اگه دیدی دارم وا میدم، حواست بهم باشه.
‫منو بکش بالا.
‫می‌دونم توقع زیادیه.
‫پاول.
‫من خیلی بهت تکیه کردم.
‫خوشحالم که این فرصت رو دارم که ‫حتی یه ذره هم که شده برات جبران کنم.
‫با این حال، هنوزم نمی‌فهمم ‫چرا معنیش این میشه که
‫باید تو یه ماشین اسپرت کنارت بشینم در حالی ‫که تو داری مثل روانی‌ها رانندگی می‌کنی.
‫میای یا نه؟ صرفاً چون اجازه ‫ندارم تو خیابون رانندگی کنم،
‫دلیل نمیشه که نتونم انجامش بدم.
‫پاول، پاول.
‫- خوش می‌گذره؟ ‫- آره.
‫خوبه.
‫پاول، آروم‌تر برو.
‫پاول، این داره حالمو بد می‌کنه.
‫زنم توی ماشین مُرد، پاول.
‫بی‌خیال بابا! آروم باش.
‫« روان درمــانــی »
‫عزیزم، ببخشید، پودر خامه تموم ‫شد چون حال نداشتم برم بخرم.
‫در ضمن، دیشب وقتی خواب بودی...
‫بذار ببینم... چجوری بگم؟
‫شروع کردی مثل یه بزدلِ ترسو جیغ کشیدن.
‫داستان چیه؟
‫- خب می‌دونی... ‫- بگو دیگه. نه، نه جدی میگم.
‫مثلاً چیه قضیه‌اش؟
‫اوکی.
‫وقتی ده سالم بود،
‫یه میوه‌ی کاج پرت کردم ‫سمت یه کلاغ تو حیاطمون.
‫و خب معلومه که حسابی شاکی شد.
‫و از اون به بعد هر وقت می‌رفتم ‫ایستگاه اتوبوس، شیرجه می‌زد رو سرم.
‫جدی میگم، هر دفعه. ‫می‌دونستی کلاغ‌ها کینه‌ای‌ان؟
‫نمی‌دونستم. ولی تا همین‌جاش هم ‫بهترین داستانیه که تا حالا شنیدم.
‫آره. واسه همینم مدام این کابوس رو می‌بینم ‫که قراره پیدام کنه و بگادم.
‫چی؟ یعنی فکر می‌کنی مثلاً ‫قراره چشماتو از کاسه دربیاره؟
‫احتمالاً فقط یه چشمو درمیاره.
‫این‌جوری می‌تونی لبخندشو در ‫حالی که داره چشمتو می‌خوره ببینی.
‫خیلی خوشحالم که اینو باهات در میون گذاشتم.
‫می‌دونم. شرمنده عزیزم. دوست دارم.
‫دوستت دارم.
‫- چی؟ ‫- منظورت از «چی» چیه؟
‫نشنیدی چجوری گفتی «دوستت دارم»؟
‫آره، صدام که نرمال بود.
‫صدات شبیه «مورفیوس» ‫شده بود. دوباره امتحان کن.
‫دوستت دارم. واو!
‫- یکم راحت‌تر بگو، مثلاً بگو «خیلی می‌خوامت». ‫- باشه.
‫می‌خوامت.
‫یه بوس بده.
‫اونم از «پمِ» نژادپرست.
‫باید یه کاری کنم که بفهمه ازش متنفرم.
‫بهم اعتماد کن. هر کسی که تو ازش متنفری، ‫همین الانشم قشنگ می‌دونه که ازش بدت میاد.
‫خب، تو یه کاری کن که ‫بفهمه تو هم ازش متنفری.
‫مثلاً چیکار؟
‫آخه تا الان چقدر دیگه بگم ‫کیر بخوره؟ دیگه تکراری شده.
‫داریم نزدیک میشیم. یه فکری بکن.
‫صبح بخیر.
‫این جذاب‌ترین چیزی بود که تا حالا ‫دیدم. پایه ای بریم خونه یه حالِ سریع بکنیم؟
‫- معلومه که آره. ‫- ردیفه.
‫بیا بریم.
‫تموم شد. ببین چجوری همه‌چی رو ردیف ‫می‌کنم، خیلی مردونه‌ست. داره حشریت می‌کنه؟
‫اگه داشتی درست انجامش می‌دادی، شاید آره.
‫بی‌خیال بابا، هیچ‌چیزی مردونه‌تر از این نیست که ‫یه کاری رو با اعتمادبه‌نفسِ کامل، غلط انجام بدی.
‫مگه اینکه مثلاً کنار کباب‌پز ایستاده باشم
‫و هم‌زمان هم سوسیس‌ها رو ‫بسوزونم و هم خام تحویل بدم.
‫دمت گرم مشتی.
‫- چطوری بابا بزرگ؟ ‫- بله؟
‫چندتا فلفل اضافه گذاشتم تو ‫اون کیسه واسه «گراهام».
‫یکشنبه شام می‌بینمتون.
‫کجا شال و کلاه کردی؟
‫قرارِ سکسی داره.
‫- این یه... ‫- خودش می‌دونه قرار سکسی چیه.
‫ای بابا، مرد. من چهل و خرده‌ای سالمه‌ها.
‫اونم همین‌طور.
‫دود از کنده بلند میشه.
‫بعضی وقتا دلم واسه اون موقع‌هایی ‫که با هم حرف نمی‌زدیم تنگ میشه.
‫بسه دیگه. خیلی خب.
‫یه خبر توپ!
‫آخرین شورتِ تمیزمو پیدا کردی؟
‫چی؟ نه بابا.
‫مربی فوتبال «وسلین» ‫داره میاد بازیِ بعدیِ منو ببینه.
‫- واو. اینم خیلی هیجان‌انگیزه. ‫- آره.
‫ایول! بزن زنگو. خبرای خوب ‫همین‌جوری داره از راه می‌رسه.
‫الان بدون شورت گشتی؟
‫- نه. ‫- ...بازم که شروع کردی.
‫دیگه دارم ازش می‌گذرم.
‫قراره برم کانتیکت فوتبال بازی کنم!
‫عجیبه، این اواخر انگار همه ‫اطرافیانم غرق در شادی‌ان.
‫ولی من هنوزم با کوچک‌ترین ‫چیزها ضربه فنی میشم.
‫جالبه، دوستم پاول منو به فکر فرو برد.
‫همه‌مون قدرت اختیار داریم.
‫و شاید خوشبختی اون چیز ‫غیرممکنی که فکر می‌کنیم نباشه.
‫فقط باید انتخابش کنی.
‫و چرا داری اینا رو به من می‌گی؟
‫اشتباه از من بود.
‫آخه تو شادترین آدمی هستی که می‌شناسم.
‫ببین، لازم نیست هر بار که حرف ‫می‌زنیم سعی کنی به من انگیزه بدی.
‫چرا نمی‌تونیم فقط بشینیم ‫و از قهوه‌مون لذت ببریم؟
‫چون قهوه‌ی مغازه‌ی تو ‫رسماً یه جنایت علیه بشریته.
‫منطقیه. به نظرت چرا اون کایوتی ‫(گرگ صحرایی) اینقدر غمگینه؟
‫شاید چون بهش می‌گی کایوتی؟ ‫این لهجه بریتانیایی نیست، این فقط...
‫- تو بهش چی می‌گی؟ ‫- کایوتی.
‫کایوتی.
‫- نه، نشد. ‫- اوکی.
‫باید بپرسم.
‫واقعاً خوشحالی که روزاتو با دادن رمز وای‌فای
‫و گرم کردن شیر می‌گذرونی؟
‫هی، من روی نحوه چیدمان ‫مافین‌ها هم کنترل خلاقانه کامل دارم.
‫اوکی. مگه تو قبلاً طراح گرافیک نبودی؟
‫آره. اون لوگوی بازارچه محلی رو دیدی؟
‫- آره. ‫- کار من بود.
‫خالی نبند بابا.
‫من هر بار میرم بازارچه اونو می‌بینم.
‫آره، دنیا همین‌جوری می‌چرخه.
‫یه جایی بالاخره باید ‫زندگی‌تو از نو شروع کنی.
‫می‌دونم.
‫فقط بالاخره دارم تو همین وضعیتی ‫که هستم احساس آرامش می‌کنم.
‫فکر کنم نمی‌خوام با ریسک ‫کردن، این آرامش رو به هم بزنم.
‫آره، درکت می‌کنم.
‫من و آلیس الان رابطه‌مون خیلی عالیه.
‫اونم که به زودی میره دانشگاه.
‫تنها چیزی که می‌خوام اینه که تا وقتی ‫در آرامش بمیرم، پیش من زندگی کنه.
‫بعدش می‌تونه بره
‫و هر غلطی که یه زن جوانِ ۷۰ ‫ساله ممکنه انجام بده رو تجربه کنه.
‫خیلی منطقی و سالمه!
‫تو چطور باهاش کنار میای؟
‫همون چیزی که به مریض‌هام میگم. ‫ادای چیزی رو دربیار تا واقعاً بهش برسی.
‫می‌خوام حمایتش کنم.
‫هر کاری از دستم برمیاد انجام ‫بدم تا بتونه وارد دانشگاه وسلین بشه.
‫و تظاهر کنم که از درون دارم داغون میشم.
‫گل!
‫دارم تمرین می‌کنم چون می‌دونم ‫امروز حتماً یه گل می‌زنی.
‫جدی داری این‌همه فشار می‌ذاری روی من؟
‫چی؟ نه. اصلاً لازم نیست گل بزنی.
‫نه. اگه نزنم، بدبخت میشم.
‫امیدوارم هر اتفاقی که دلت می‌خواد بیفته،
‫بدون اینکه حس کنی "باید" ‫حتماً اتفاق بیفته، پیش بیاد.
‫هنوز نتونستم بفهمم موهای جدیدم ‫رو واسه بازی چجوری درست کنم.
‫هدبند ببندم؟ یا نصفش رو بدم بالا؟ یا...
‫هی، هی. من که عاشقشم.
‫مامانت هم وقتی اول بار دیدمش ‫موهاشو همین‌جوری درست می‌کرد.
‫- صبر کن. جدی؟ ‫- نه. نمی‌دونم چرا اینو گفتم.
‫با اون قضیه «گل زدن یا ‫نزدن» حسابی استرسیم کردی.
‫یه خواهش کوچیک دارم.
‫می‌شه واسه بازی امروز صورتمون رو رنگ کنیم؟
‫درک، گفت نه.
‫بی‌خیال بابا!
‫ولی رو سینه که هنوز میشه، نه؟
‫گفت هیچ‌جای بدن رو نباید رنگ کنید.
‫مگه ما مذهبیِ افراطی‌ایم؟
‫من کی عضو گروه «حال‌گیری» شدم؟
‫چرا از الان رنگ کرده بود؟
‫میگه این‌جوری وقت داره ‫که قشنگ روی پوست بشینه.
‫هی، من دارم میرم.
‫- اوکی. ‫- منم دارم میام.
‫اوکی. گوش کن، من این صحنه رو تصور کردم.
‫مربی وسلین عاشقت میشه.
‫میری به دانشگاه رویاهات توی نیو انگلند.
‫تیپِ یقه اسکیِ منم که حرف نداره.
‫واسه تمام بازی‌های بزرگ اونجام. افتتاحیه ‫فصل، جشن بازگشت، آخر هفته همسایه‌ها.
‫- آخر هفته‌ی والدین. ‫- حالا می‌بینیم.
‫خوبی؟
‫درست نخوابیدم. یکم دارم رد می‌دم.
‫ببین، اگه اونجا استرست گرفت،
‫فقط کافیه به سکوها نگاه ‫کنی و همه‌ی ما رو ببینی
‫- و انرژی مثبت ما رو قرض بگیری. ‫- آره.
‫- و ما هم اون انرژی رو بهت می‌تابونیم. ‫- باشه.
‫این‌جوری می‌شیم که...
‫- بابا، چته آخه؟ ‫- انگار داری روش بالا میاری.
‫آره، فهمیدم چی شد.
‫هی آلیس، ما واقعاً بهت افتخار می‌کنیم.
‫هنوز که بازی نکردم.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫صبح بخیر. اون لبخند رو من آوردم رو لبت؟
‫آره، کار خودت بود.
‫فکر کنم باید این رابطه رو تموم کنیم.
‫و منظورت از «این رابطه»، همون ‫حرف زدن‌های قبل سکسه دیگه. درسته؟
‫وقتی باهات آشنا شدم، تازه طلاق گرفته بودم
‫و به یه چیز جذاب و سرگرم‌کننده نیاز داشتم.
‫و بعدش یه مرد جوون و سکسی پیدا شد ‫که تو تخت منو «دکتر سایکس» صدا می‌کرد.
‫خب، عمراً اگه الان دیگه ‫بخوام اسم کوچیکت رو یاد بگیرم.
‫فکر کنم وقتش رسیده که ‫دیگه از آینده فرار نکنم.
‫اوکی، این خیلی ضدحاله.
‫واقعاً می‌خوای تظاهر کنی که ‫این قضیه واسه تو خیلی جدیه؟
‫نه. ولی...
‫دلم واسش تنگ میشه.
‫خب، نگفتم که همین ثانیه باید تموم شه.
‫پس یه برنامه فینالِ درست‌درمون داریم؟
‫با گروه کر و... آتیش‌بازی و این حرفا؟
‫آره، ولی ۱۵ دقیقه دیگه باید سر کار باشم.
‫یه ۱۰ دقیقهِ بی حاشیه و ساده از ‫دستم برمیاد. بیا اینجا دکتر سایکس.
‫ناموساً؟ واقعاً باهات به هم زد؟
‫آره.
‫انگار تعجب کردی؟
‫فقط چون هنوز به من زنگ نزده.
‫بیشتر با هم حرف زدیم ‫و اون گفت که بودن با من
‫باعث میشه نتونه رو به جلو حرکت کنه.
‫درکش می‌کنم، ولی باز رو اعصابه.
‫خب، شاید واسه این رو ‫اعصابه که ته دلت می‌دونی
‫که خودت هم باید بری سراغ زندگی‌ت.
‫می‌دانم تو بیشتر از اینا می‌خوای.
‫یه رابطه واقعی، یه خونه واسه خودت،
‫یه قایق بادبانی توی کانتیکت.
‫اوکی، اون آخری مال خودم بود.
‫ولی نکته اینجاست که اگه ‫رشد نکنی، یعنی زندگی نمی‌کنی.
‫نه بابا، من همین امروز صبح قشنگ زندگی کردم.
‫اونم دو بار.
‫این رو یادداشت می‌کنم.
‫مریض با وجود اینکه دمش ‫رو چیدن، باز داره بلوف می‌زنه.
‫دلم واسه اون دفترچه یادداشتت تنگ شده.
‫منم همین‌طور بچه.
‫دستام دیگه خیلی می‌لرزید.
‫در مورد «میدان» چیزی بهت یاد دادم؟
‫بازم از اون اراجیف معنوی و ‫چرت و پرت‌های من‌درآوردیه؟
‫زندگی یه جور مکالمه با کائنات هست.
‫بفرما، شروع شد.
‫«میدان» یه نیروی انرژی هوشمنده ‫که می‌دونه تو قراره کی باشی.
‫و مدام بهت نشون میده که روی ‫چه چیزهایی باید بیشتر کار کنی.
‫اونقدر این کار رو تکرار می‌کنه ‫تا بالاخره بری سراغش.
‫لعنتی.
‫خیلی می‌تونست کمک‌کننده باشه،
‫اگه واقعی بود.
‫چرا لبخند می‌زنی؟
‫چون دارم به این فکر ‫می‌کنم که چقدر قراره حال کنم
‫وقتی بفهمی «میدان» واقعیه.
‫و وقتی اون اتفاق افتاد،
‫حتی لازم نیست بهم بگی ‫که حق با من بود.
‫فقط، نمی‌دونم،
‫یه جوری دستات رو بگیر سمتم
‫انگار که من خداتم.
‫چطوره یه چشمک سکسی بهت بزنم؟
‫به اون میگی سکسی؟
‫باشه. ببینم تو چه‌کاره‌ای.
‫ایول، بد نبود، خوشم اومد.
‫تو از پسش بر نمی‌اومدی.
‫خیلی دنگ‌وفنگ داره ‫بازسازی حمام مهمان طبقه بالا.
‫و ممنونم از شوهرم که ‫از نظر بودجه دستم رو کاملاً باز گذاشته.
‫اما هر بار سعی می‌کنم بهش بگم ‫از نظر خلاقیت چه ایده‌ای تو ذهنمه،
‫اصلاً نمی‌خواد بشنوه.
‫زنان شجاع معمولاً ساکت می‌شن، کتی.
‫تو، رزا پارکس، گروه پوسی‌رایت...
‫آره، می‌دونم ‫نباید اون حرف رو می‌زدم.
‫آخه مشکلش خیلی پیش‌پاافتاده بود. ‫نمی‌تونستم تمرکز کنم.
‫پسر، منم بعضی وقتا از مرحله پرت می‌شم.
‫یه مریض دارم، گریگوری.
‫بهش می‌گن «اسپایدر» (عنکبوت).
‫لقب باحالی داره، ‫کل بدنش هم تتوئه.
‫همیشه هم از این بوت‌های خفن می‌پوشه.
‫ولی این بشر اینقدر حوصله‌سربره که نگو...
‫هی، زود اومدم؟
‫گریگوری؟
‫چطوری مرد؟ اوضاع چطوره؟
‫- ما دیگه بریم سراغ کارمون. ‫- آره، برید.
‫هر وقت به خودم به عنوان درمانگر شک می‌کنم،
‫اون میره یه کار احمقانه‌ای می‌کنه که باعث ‫می‌شه نسبت به خودم حس بهتری پیدا کنم.
‫واسه همین نگهش داشتم.
‫آره. می‌دونی، ‫این روزا هر کسی رو که درمان می‌کنم
‫انگار درگیر یه سری کصشر‌های ‫خیلی بی‌اهمیته.
‫می‌دونم، رنج رنجه.
‫و خوشحالم که از این راه ‫پول درمیارم.
‫اما...
‫نمی‌دونم. اون قضایای خواهرم، ‫یا دوقطبی بودن بابام.
‫ببین، من واسه این وارد این کار شدم که به ‫مردم کمک کنم با تروماهای واقعی کنار بیان.
‫مثلاً، بعضی وقتا حس می‌کنم ‫اون کاری که باید انجام بدم رو انجام نمی‌دم.
‫اصلاً متوجه حرفم می‌شی؟
‫اولین کار من تو بیمارستان «بل‌وو» بود.
‫افکار خودکشی، اختلالات شخصیتی، ‫اسکیزوفرنی، خلاصه همه چی.
‫چطور بود؟
‫بدترین شغلی بود که تا حالا داشتم.
‫- جدی؟ ‫- و در عین حال بهترینش.
‫تو اونجا عالی می‌شدی.
‫مرسی، پاول.
‫به عنوان دکتر،
‫- یا به عنوان مریض. ‫- حالا هر کدوم.
‫خب. داشتم به ترکیب رنگ ‫اتاق بچه فکر می‌کردم.
‫واسه پرده‌ها، دو تا نمونه پارچه دارم ‫که از بینشون انتخاب کنی.
‫- راستش رو بهش بگو. ‫- یه نمونه دارم.
‫- اوکی. ‫- ولی خیلی مشتاقم
‫- نظراتت رو بشنوم. ‫- حقیقت رو بگو.
‫اصلاً برام مهم نیست چی فکر می‌کنی، ‫در ضمن کاغذ دیواری رو هم خودم انتخاب کردم.
‫اوکی. می‌دونی، راستش ‫آوا فردا میاد پیشمون.
‫شاید اونم یه سری ایده‌های باحال ‫واسه دکوراسیون داشته باشه.
‫می‌دونستید، ‫داداشِ درک قبلاً شمع می‌خورد؟
‫چی؟
‫فکر کردم داریم درباره‌ی ‫کصشر‌های بی‌اهمیت حرف می‌زنیم.
‫باشه. فقط کاغذ دیواری بچه رو نشونم بده.
‫هنوز نه. ‫مهم‌ترین آدمِ جمع هنوز اینجا نیست.
‫بی‌ادب. بهت که گفتم چارلی نمی‌تونه بیاد.
‫- کی به چارلی اهمیت میده؟ ‫- چطورید جیندا ها؟
‫- هی! ‫- سلام.
‫حالا دیگه می‌تونیم شروع کنیم.
‫خب، نظرت چیه؟
‫خیلی آرامش‌بخشه...
‫وسط حرف گبی نپر.
‫یعنی وقتی داره فکر می‌کنه ‫هم نباید بپرم وسط حرفش؟
‫- برایان، لطفاً! اه. ‫- باشه، باشه، معذرت می‌خوام.
‫لیز، عاشقشم.
‫خیلی آرامش‌بخشه.
‫تازه، اگه حس و حال نداشته باشی ‫بچه رو ببری پیاده‌روی،
‫می‌تونی فقط بهش بگی: «آسمون رو نگاه کن ‫بچه جون. ما همین الانشم بیرونیم.»
‫بچه‌ها خیلی خنگن.
‫باورت می‌شه؟ فکر می‌کنه اجازه داره ‫واسه بچه من تصمیم بگیره.
‫خودت می‌دونستی داری وارد چه ماجرایی می‌شی ‫وقتی «ننه لیز» رو استخدام کردی.
‫من کاملاً روشن کرده بودم که قراره ‫با یه آدمِ «عشقِ کنترل» طرف باشی.
‫من افتضاحم.
‫من فقط... باید این تماس ‫رو جواب بدم، برم اون پشت.
‫هی، تو.
‫اون چی بود دیگه؟
‫نمی‌دونم.
‫چند روزه که همش ‫مخفیانه تلفنی حرف می‌زنه.
‫خیلی عجیبه.
‫معمولاً همیشه تلفن رو می‌ذاره ‫رو اسپیکر،
‫و مجبورت می‌کنه به هر کسی که ‫پشت خطه سلام کنی.
‫روانیم می‌کنه.
‫تابلوئه دیگه، داره تلافیِ خیانتت رو درمیاره.
‫- چی؟ ‫- آره دیگه، قانونِ یک ساله.
‫به همون اندازه وقت داره که همون کاری که ‫تو کردی رو انجام بده، بدون اینکه جریمه بشه.
‫لیز؟
‫پسر، گند زدی، نابودش کردی.
‫- لیز، داشتم شوخی می‌کردم. فقط یه شوخی بود. ‫- هی. برگرد دختر. برگرد.
‫هی، هی! بیاین دیگه! ‫باید بریم سرِ بازیِ فوتبال.
‫- آره راست میگی. بزن بریم! بدو. ‫- بزن بریم! بزن بریم!
‫- بریم که داشته باشیم! ‫- بزن بریم!
‫- بریم. ‫- بریم.
‫این چشه؟
‫گرخیده، چون فکر می‌کنه ‫ممکنه درک بهش خیانت کنه.
‫قانونِ یک ساله؟
‫پیش میاد دیگه.
‫پسر، جدی واقعیت داره؟
‫آره.
‫- بدویید! کی انرژی داره؟ ‫- من!
‫من! من خیلی پایه‌ام. تو چی؟
‫- فوتبال چیه اصلاً؟ ‫- من که آماده‌ام!
‫- تو هم که آماده‌ای! ‫- صبر کنید، منتظر منم بمونید.
‫ما زود اومدیم، یا بقیه هم ‫به اندازه من از فوتبال متنفرن؟
‫هی. یه راه باحال واسه گذروندن وقت دارم.
‫دادم برایان به وصیت‌نامه ‫جدیدت یه نگاهی بندازه.
‫و اون گفت که ذینفعِ همدیگه ‫شدن (ارث بردن از هم)
‫پیچیده‌تر از اونیه که فکر می‌کنیم.
‫باید تکلیف اون «وکالت‌نامه ‫تام‌الاختیار» رو هم روشن کنیم.
‫چون وقتی زمانش برسه که ‫بخوان دستگاه‌ها رو از من بکشن،
‫مطمئنم «مگ» کم میاره و می‌ترسه. پس...
‫- تو آدمِ منی. ‫- لحظه‌شماری می‌کنم.
‫- واسه چی لحظه‌شماری می‌کنی؟ ‫- واسه وقتی که باید کارِ پاول رو تموم کنم.
‫عالیه. بعدش بریم ناهار بخوریم.
‫ایول بابا، چه دَمی!
‫این همه قیافه‌های خوشگل رو ببین آخه.
‫مرسی که اومدید همگی. فقط می‌خواستم بگم...
‫- قرار نیست هر لحظه‌ای رو تبدیل به سخنرانی کنی. ‫- این یکی لازمه.
‫هنوزم حس می‌کنم درس خوبی برات می‌شه.
‫ببینید، واقعاً برام یه دنیا ارزش داره. ‫اینکه همه‌تون اینجوری اومدید.
‫مطمئن نیستم اگه شماها نبودید، آلیس ‫به چنین زن جوانِ قوی‌ای تبدیل می‌شد یا نه.
‫نمی‌شد.
‫- بیشترِ کارها رو ما کردیم. ‫- تو که هیچ کاری نکردی.
‫چه مرگتونه؟ ‫دارم تشکر می‌کنم مثلاً.
‫سخنرانیِ عالی‌ای بود جیم‌بو. بشین سر جات.
‫هی مرد. شنیدم آلیس موهاشو کوتاه کرده،
‫پس شاید مجبور شی بهم نشون بدی ‫کدومشونه.
‫باشه، حتماً.
‫- دوستت دارم. ‫- شان.
‫به بقیه گفتی؟
‫فقط به شان گفتم عزیزم.
‫منم دوستت دارم مرد.
‫و بقیه رو هم همینطور. ببخشید عزیزم.
‫هی! بدو آلیس! ماشالا!
‫بدو آلیس!
‫تو تشویق نمی‌کنی؟
‫داره گرم می‌کنه بابا.
‫- اونم چه گرم کردنی! مثل یه حیوون وحشی! ‫- هی!
‫- به دختر مردم نگو حیوون. نه. ‫- آره داش، به زنا نگو حیوون وحشی، زشته.
‫نه بابا، تو ورزش «حیوون» ‫بودن یعنی طرف خیلی خفنه، تعریفه.
‫- جدی؟ اوکی، شرمنده. ‫- آره، ما رو ببخش.
‫برو آلیس! ماشالا!
‫صبر کن ببینم. تو چرا اون تو نیستی؟
‫مربی پیشنهاد داد که... اگه به عنوان طرفدار ‫بیرون باشم، استعدادم بیشتر شکوفا می‌شه.
‫خفه شو بابا! هر مربی‌ای که ‫من داشتم هم همینو بهم می‌گفت.
‫باشه بابا. بدو آلیس! برو که رفتیم!
‫ایول، ایول. خوبه. برو، برو، برو.
‫آره، چه پاسی! عالی بود.
‫ایول! آلیس، حرکتت حرف نداشت.
‫- آره، وقتی مثبت حرف می‌زنم حال می‌کنه. ‫- خب، من که مثل تو نیستم.
‫هی، اون دختره که موهاشو دم‌اسبی بسته! وقتی آلیس ‫بهت پاسِ گل میده، تمومش کن دیگه! آره با توام!
‫- یا ابلفضل، پاول! ‫- پاول، داداش، یه کم فتیله رو بکش پایین.
‫ماشاالله آلیس! بدو دختر!
‫- بدو ماشاالله! ‫- همینه. برو آلیس!
‫- بدو، این بازی مال خودته! ‫- آره. آره، آره، آره، خودشه!
‫ای بابا! اون خطا بود دیگه!
‫- ادامه بده! بازی کن! ‫- داور، خدایی؟
‫کدوم بازی رو داری نگاه می‌کنی؟
‫کله‌تو از تو کونت در بیار!
‫وااای خدا، چقدر ما باحال و بانمکیم.
‫بدو عزیزم. بدو، بدو، بدو.
‫عیبی نداره، فدای سرت.
‫ببینم، تو دکتری دیگه، نه؟ من ‫تازگی‌ها اصلاً نمی‌تونم تمرکز کنم.
‫قرص «آدرال» (بیش‌فعالی) ‫بهت نمیدم، خیالت راحت.
‫هی، به دختر کوچولوی من دست نزن.
‫- دمت گرم داور، تصمیم درستی بود. ایول. ‫- آره! بالاخره، بالاخره یه سوت درست زدی.
‫آروم و خونسرد باش عزیزم.
‫صبر کنید، صبر کنید. هی همگی!
‫می‌خوام هر کاری من می‌کنم، ‫شما هم انجام بدید، باشه؟
‫خب، اینجوری...
‫گللللللل!
‫- بازیِ فوق‌العاده‌ای بود. ‫- هی، تو هم عالی بازی کردی.
‫مرسی.
‫آلیس، آلیس، آلیس!
‫اوکی، دیگه داره لوس و عجیب می‌شه.
‫هی آلیس، یه لحظه وقت داری؟
‫- حتماً. ‫- اون مربیِ تیم «وسلیان» نیست؟
‫- نگاه نکن بهش. ‫- به یه ورمم نیست.
‫دارم با چشمام می‌خورمش.
‫آلیس لِیرد.
‫- می‌خوای فقط... ‫- پاول، پاول...
‫حس می‌کنم این دقیقاً بدترین ‫حرکتِ ممکن واسه این لحظه‌ست.
‫خب، اگه واقعاً تصمیم‌تون قطعیه که ‫وکالت‌نامه‌هاتون رو به نامِ هم بزنید،
‫پیشنهاد می‌کنم حساب‌های ‫بازنشستگی‌تون رو هم به‌روز کنید،
‫و اسم «جولی» رو هم توی سندِ ‫خونه بیارید، که البته کارِ دنگ‌وفنگ‌داریه.
‫یه دفتردار لازم دارید، یه ‫شاهد، و یه تارِ سبیلِ پلنگِ برفی!
‫چی رو باید امضا کنم تا تو فقط خفه شی؟
‫هی! خودت ازم پرسیدی، پیرمردِ غُرغُرو.
‫ولش کن. همش... نمی‌دونم... ‫خیلی پیچیده به نظر می‌رسه.
‫چرا شما دوتا فقط با هم ازدواج نمی‌کنید؟
‫مگه اونجوری بیشترِ این مشکلات حل نمی‌شه؟
‫می‌دونی، حرفش بیراه نیست.
‫آخه کدوم دختر کوچولویی هست ‫که آرزو نداشته باشه ازدواج کنه...
‫فقط واسه اینکه فرم‌های اداریِ کمتری پُر کنه؟
‫آره، اونجوری حله.
‫تو الان جای من، از ‫دوست‌دخترم خواستگاری کردی؟
‫- پاول... ‫- نه، نه، نه.
‫خیلی صحنه‌ی جذابیه. خرابش نکن.
‫سوتی از من بود.
‫شرمنده.
‫درست می‌شه.
‫فکر نکنم.
‫- هی عزیزم. ‫- سلام.
‫باید یه اعترافی بکنم.
‫اون تلفنی که دیروز جواب دادم...
‫صبر کن. می‌دونستم!
‫همون زنیه که باهاش بازی می‌کنی؟
‫داری با اون لاس می‌زنی؟
‫نه بابا. شارون اصلاً تو این فازها نیست.
‫واسه اینکه اینو بدونی، حتماً ‫خیلی زیاد باهاش حرف زدی.
‫ببین، همه‌ی اون زنگ‌ها...
‫متیو بود. دوباره اخراج شده.
‫و ازم خواست که کمکش ‫کنم چطوری خبر رو به تو بده.
‫خب چرا خودش مستقیماً بهم نگفت؟
‫شاید چون حس می‌کنه بعضی وقتا ‫باهاش خیلی سخت‌گیرانه رفتار می‌کنی.
‫مثل اون موقع که پنج سالش ‫بود و روی ماشینت خط انداخت،
‫تو هم زنگِ سه چرخش رو شکوندی.
‫- چشم در برابر چشم. ‫- دقیقاً.
‫فکر کنم خیال کرده اگه اول من یَخِ تو ‫رو باز کنم، اوضاع بهتر پیش می‌ره.
‫راستی، تو این شلوار خیلی جذاب شدی‌ها!
‫ادامه بده...
‫باید برگرده خونه زندگی کنه.
‫- دوباره؟ ‫- آره!
‫این بچه کی می‌خواد خودش رو جمع و جور کنه؟
‫می‌دانم. عزیزم، تحت فشاره. ‫چه کار دیگه‌ای می‌تونیم بکنیم؟
‫کی می‌خواد برگرده؟
‫تقریباً ۶ ساعت پیش.
‫سلام مامان.
‫- تو این شلوار خیلی جذ... ‫- اوکی، این حرف‌ها به تو نیومده.
‫باشه. بیا اینجا. بغلم کن.
‫اما تو، می‌تونی ادامه بدی.
‫عجب چیزی شدی!
‫صبح بخیر.
‫نه، نه، نه. وقتشه با واقعیت روبرو ‫شی. می‌خوام این صحنه رو ببینم.
‫ببین پاول، معذرت می‌خوام که از طرفِ ‫تو از دوست‌دخترت خواستگاری کردم.
‫و حاضرم هر تنبیهی که ‫صلاح می‌دونی رو بپذیرم.
‫کارهای دفتری، محلی بهت ندم،
‫یا حتی یه درکونی کوچولو، اگه هنوز تو ‫نسلِ شما اینجوری مسائل رو حل می‌کنید.
‫قرار نیست تنبیه بشی.
‫اه، ضد حال! همون درکونی کوچولو رو انجام بده.
‫کاشف به عمل اومد که ازدواج ‫کردن بیشترِ مشکلاتمون رو حل می‌کنه.
‫واسه همین آخر هفته می‌ریم ‫محضر که کار رو تمام کنیم.
‫وقتی هم که پرسیدن آیا ‫حاضر پیوند زناشویی ببندید،
‫جولی فقط می‌گه: «فکر کنم آره.»
‫منم می‌گم: «چرا که نه؟» به همین سادگی.
‫آره. پاول ببخشید،
‫ولی جوابِ من به این مدل «عروسیِ ‫بی‌عروسی»، یه «نهِ» بزرگ و قاطعانه‌ست.
‫اوکی، من که تو دردسر نیستم، ‫ولی فضا داره خطرناک می‌شه.
‫پس من برم یه صبحانه‌ای بزنم و با ‫همین پیروزی صحنه رو ترک کنم.
‫آخ.
‫بیخیال. خودت می‌دونی چقدر ‫تو و جولی رو دوست دارم.
‫بذار فقط یه دورهمیِ کوچولو راه بندازم؟
‫به هیچ وجه.
‫پاول، پاول، پاول... عروسی که واسه ‫آدمایی که دارن ازدواج می‌کنن نیست.
‫واسه پدر و مادرهاست، واسه ‫مادربزرگ و پدربزرگ‌ها و ایناست.
‫که خب تو موردِ تو، همه‌شون به رحمتِ ‫خدا رفتن، پس این عروسی در واقع...
‫اگه بخوای منطقی فکر کنی، فقط واسه منه!
‫- جولی هم هیچ مراسمی نمی‌خواد. ‫- دارم شماره‌شو می‌گیرم.
‫- این کار رو نکن. ‫- دارم می‌کنم.
‫اون همیشه دلش می‌خواد با من حرف بزنه.
‫هی جولی. چی شده که یادی ‫از ما کردی؟ افتخار دادی.
‫افتخار...
‫وای، اینقدر هول شدم که ‫یادم رفت واسه چی زنگ زدم.
‫اوکی، خودت رو کنترل کن دختر.
‫خودت می‌دونی با من چه می‌کنی.
‫من اینجام!
‫خب، چی می‌گی
‫اگه من یه جورهایی یه «عروسیِ ‫فسقلیِ بی‌عروسی» راه بندازم؟
‫کشیش و اینا تعطیل، اونا خیلی ‫رو مُخن. نوشیدنی هم که به راهه.
‫لباس هم هر چی دوست داشتید ‫بپوشید، کت‌وشلوارِ رسمی ممنوع.
‫و تو هم با من میای تا یه ‫لباس خوشگل انتخاب کنیم،
‫که اون بازوهای تراشیده و ‫بال‌مانندت رو قشنگ نشون بده.
‫باشه. گوشی رو بده به پاول، لطفاً.
‫واقعاً بازوهات مثلِ بالِ ‫فرشته‌ها تراشیده و قشنگه.
‫مرسی. خب، حالا چطوری جلوی این رو بگیریم؟
‫فکر کنم باید کلاً خلاصش کنیم!
‫بی‌خیال پاول! خودت که می‌دونی این ‫چند وقته چقدر گیج و سردرگم بودم.
‫من واقعاً به این تنوع احتیاج دارم.
‫فرض کن من یه دخترم که جلو یه پسر ایستاده و داره ‫ازش خواهش می‌کنه که با یه دختر دیگه ازدواج کنه!
‫بازم میگم، به هیچ وجه.
‫- باشه، قبوله. ‫- یسسسسس! ایول، قبول کرد!
‫- لعنتی! ‫- پشیمون نمی‌شی سکسی!
‫- آره، فعلاً خداحافظ. ‫- اوکی، فعلاً قربانت.
‫من اصلاً با این قضیه موافق نیستم.
‫مربی الاناس که برسه، ولی خیالی نیست.
‫می‌دونی چرا؟ چون ما کاملاً
‫آماده‌ایم. خونه دسته گل شده.
‫چندتا توپ فوتبال هم این‌ور اون‌ور ‫خونه پخش کردم که فضا ورزشی بشه.
‫بعدش پام گیر کرد به یکیشون و سکندری ‫خوردم؛ واسه همین الان دارم می‌لنگم. بعدم
‫همه‌شون رو جمع کردم چون واقعاً کار ‫احمقانه‌ای بود. تنقلات چی؟ همه چی ردیفه؟
‫اگه با مزه و پیش‌غذا می‌شد بورسیه دانشگاه گرفت، ‫این سینی پنیر ما الان دکترای افتخاری داشت!
‫می‌دونم دارم تند میرم،
‫ولی از الان دارم خودم رو ‫تو «کانتیکت» تصور می‌کنم.
‫مثلاً «آلیسِ نیوانگلندی» چه شکلی می‌شه؟
‫اصلاً چی باید بپوشم؟
‫از لیز پرسیدم، اونم فقط گفت ‫که با «یقه اسکی» معرکه می‌شه.
‫استرس دارم. اگه یهو مثل بابام سوتی بدم چی؟
‫مثلاً چی؟ رفتارهای عجیب غریب ‫و چرت‌وپرت گفتن جلوی مربی؟
‫- دقیقاً. ‫- خب...
‫اگه دیدی اوضاع داره خیط می‌شه، ‫کارتِ «مامانِ فوت‌شده» رو رو کن.
‫همون که میگی مامانم مرده و ‫مردم هم هر چی بخوای بهت میدن.
‫دیگه اون کار رو نمی‌کنم.
‫چی؟ جانم؟
‫همین دو هفته پیش، واسه اینکه ‫از زیرِ کارِ دکورِ کلاس تئاتر
‫در بری، گفتی بوی چوب ‫منو یادِ تابوتِ مامانم می‌اندازه!
‫قبول دارم، ولی این یه تغییرِ جدیده.
‫یکی بهم فهموند که شاید دارم از این ‫مثل عصای زیر بغل استفاده می‌کنم.
‫پس دیگه تموم شد.
‫واو. بهت افتخار می‌کنم چون...
‫ببخشید، الان دارم در کمال ‫آرامش مورد سرقت قرار می‌گیرم؟
‫متیو دوباره اخراج شده، ‫واسه همین برگشته خونه.
‫- ولی خونه‌ی خودش که نیست! ‫- مامانم گفت مشکلی نداره.
‫لیز!
‫شان، متیو؛ متیو، شان.
‫خیلی پنیر دوست داری، نه؟
‫آره.
‫اصلاً و ابداً!
‫بی‌خیال بابا. اونجا دیگه ‫هیچی واسه خوردن نمونده.
‫همین‌جور داره می‌خوره. ‫مثلِ «پک‌من» می‌مونه.
‫به من چه مربوطه.
‫وقتی «تیا» مُرد، من یه ‫سال تمام به بچه‌ات غذا دادم.
‫اوه! یعنی لیز کارتِ «مامانِ ‫فوت‌شده‌ی» ما رو بازی کرده؟
‫اونم چه بازیِ تمیزی!
‫آره دیگه، زنت مُرده.
‫خیلی سخته، می‌فهمم.
‫خب، دیگه وقتشه که تشریفت رو ببری.
‫نُچ.
‫یا حضرت گوه. خودشه.
‫- خودشه. ‫- نفسم بالا نمیاد.
‫- نمی‌تونم نفس بکشم. ‫- زیر بغلام همین الان خیسِ عرق شد.
‫مال منم همینطور.
‫من در رو باز می‌کنم. جیمی، ‫تو هم خداحافظی کن و برو.
‫چی؟ من باید برم؟
‫حیف شد. این همه فکتِ ‫فوتبالیِ خفن حفظ کرده بودم.
‫می‌دونستید «پله» اولین ‫تبلیغ‌کننده‌ی قرص «ویاگرا» بوده؟
‫می‌دونستی که این خیلی چندش‌آوره؟
‫اوکی، اگه توصیه‌ی لحظه ‫آخری داری، الان وقتشه.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫وقتی باهاش دست میدی، محکم دست بده ‫ولی نه اونقدر که استخوناش خورد بشه.
‫هر چی هم از اون سینی پنیرِ لعنتی ‫برداشت، بهش بگو: «انتخابِ خوبیه».
‫و از همه مهم‌تر،
‫فقط خودت باش.
‫تو بهترینی.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- جیمز لِیرد هستم.
‫یه پدرِ دلسوز و عاشقِ دخترش.
‫محکم، ولی نه خیلی محکم. انتخابِ خوبیه!
‫مگی بوهان هستم. دخترِ ‫خیلی با استعدادی دارید.
‫ممنون.
‫البته، من پدرِ بیولوژیکیش نیستم.
‫مادرش با «دیوید بکهام» سر و سری داشت...
‫و... ما دیگه رفتیم!
‫می‌دونم شان. خودم ‫اونجا بودم وقتی اتفاق افتاد.
‫واو، واقعاً راست میگن که آدم تو بارداری ‫می‌درخشه، الان قشنگ داری برق میزنی!
‫مرسی. ولی همش بادِ شکمه، باعث شده عرق کنم.
‫حالا به هر دلیلی که هست، خیلی بهت میاد.
‫خب، نظرت در مورد اتاقِ بچه چیه؟
‫خوبی؟ دستمو بگیر.
‫می‌خوام بگم نورِ اینجا خیلی عالیه.
‫تخت‌خوابش هم حرف نداره.
‫فقط در مورد اون کاغذ دیواری مطمئن نیستم.
‫بچه که بودم همیشه دلم می‌خواست ‫«وینی پوئه» رو دیوارم باشه،
‫ولی مامانم فقط اجازه می‌داد عکس ‫شخصیت‌های کتاب مقدس رو بزنم.
‫مثلاً فرشته‌های زیبا؟
‫نه، مثلاً صحنه‌ی کشته شدنِ ‫«هابیل» به دستِ «قابیل»!
‫چه وحشتناک!
‫بچگی‌های خیلی تنهایی داشتم.
‫اولین کتابی هم که خوندم «وینی پوئه» بود؛
‫و اون همه دوست داشت و...
‫وای ببخشید. امیدوارم پامو ‫از گلیمم درازتر نکرده باشم.
‫- نه اصلاً. کاملاً راحتم. ‫- نه، نه.
‫خیلی هم عالیه. به نظرم ‫ایده‌ی «وینی پوئه» معرکه‌ست.
‫وینی پوئه می‌تونه کیرمو بخوره!
‫لیز، نه! وینی که این کاره نیست.
‫خب، اول باید یه کم عسل بهش بزنی؛
‫وینی عاشقِ عسله.
‫خیل خب، فقط اعتراف کن.
‫داری لجبازی می‌کنی چون ‫«آوا» از ایده‌هات خوشش نیومد، و
‫حالا می‌خوای تا ابد کینه به دل بگیری.
‫درست مثل یه کلاغ.
‫بعید می‌دونم از این تشبیه خوشم بیاد.
‫اوکی. آره، لجبازم. آره، کینه‌ای هم هستم.
‫- و آره، تا ابد! ‫- حق گفتی.
‫ببین برایان، بحثِ حفظِ حریمه. شما ‫دارید یه بچه رو به سرپرستی می‌گیرید.
‫اصلاً با «آوا» صحبت کردی که چقدر ‫قراره تو زندگی‌تون نقش داشته باشه؟
‫جدی داری می‌پرسی که آیا ما به این موضوعِ مهم فکر کردیم، ‫اونم وقتی چند روز بیشتر به دنیا اومدن بچه نمونده؟
‫معلومه که فکر نکردیم لیز!
‫همه اومدن! بچه‌ها، بفرمایید بشینید.
‫- برایان، نوبتِ تو تموم شد! ‫- عالیه.
‫- هی. ‫- سلام.
‫پاول، جولی، مرسی که اومدید.
‫واسه چی اینجا جمع شدیم؟
‫تا من براتون از یه فیلم کوچولو بگم که سال ۲۰۰۱ ساخته شد؛
‫جایی که خانم «جنیفر لوپز» به یه نسل انگیزه داد،
‫با نشون دادنِ اینکه اگه جذاب باشی ‫و قلب مهربونی داشته باشی،
‫می‌تونی بهترین عروسیِ تاریخ رو ‫راه بندازی، حتی اگه وقتت کم باشه،
‫و بخوای با دوماد بری رو هم بریزند! جولی، با توام!
‫خلاصه که، تا چند روز آینده، من ‫برنامه‌ریزِ عروسیِ مادرجنده شما هستم!
‫- یسسسس! ‫- تو شدی «جی‌لو»!
‫- دقیقاً. ‫- من که سر در نمیارم.
‫من اون فیلم رو دوست دارم، ولی ‫اصلاً چرا به برنامه‌ریز احتیاج داریم؟
‫صبر کن ببینم. تو از اون فیلم خوشت میاد؟
‫هی، تمرکز کنید لطفاً!
‫چون قراره این عروسی رو ‫خیلی سریع ردیف کنیم، اوکی؟
‫مراسم هم همین جلوی خونه برگزار می‌شه،
‫چون لیزِ عزیز و دوست‌داشتنی لطف ‫کرده و قبول کرده که میزبان باشه.
‫واسه درمانگرم هر کاری می‌کنم.
‫من فقط یه بار باهات رو نیمکت حرف زدم.
‫نمی‌خوام اعتبارِ این ‫کارها به نامِ من تموم شه.
‫رازداریِ پزشکی! شرمنده.
‫در ضمن، پاول، جولی، می‌دونم حرف ‫زده بودیم که همه‌چی جمع‌وجور باشه،
‫ولی اون فاز دیگه تموم شد. اوکی؟ ‫قضایا داره بزرگتر و باحال‌تر می‌شه.
‫- کلی غذا خواهیم داشت... ‫- غذا!
‫- ...یه سکوی رقص... ‫- سکوی رقص!
‫- ...چراغ‌های ریسه‌ای تو کون آدم! ‫- تو کون آدم!
‫فکر کردم از این خوشت بیاد برایان.
‫- این اتفاق نمیفته. ‫- داره میفته پاول!
‫و تقصیر توئه که اجازه ‫دادی من وارد شم، بی‌عرضه!
‫خلاصه بریم سراغ لیست مهمونای بیشتر.
‫دیروز با «مگ» حرف زدم، اون و «دیو» هم میان.
‫- دیو! ‫- می‌دونم.
‫ولی گفت از اینکه خبر نامزدیِ پدرش رو از من
‫شنیده، خیلی خوشحال نیست؛ ‫پس بهتره بهش زنگ بزنی.
‫در ضمن، چون وقتمون کمه، و چون
‫اگه اون رو انتخاب نکنیم گریه‌اش می‌گیره،
‫«جیمی» مجری مراسم میشه!
‫آره!
‫تو صورتت! تو صورتت! تو صورتت!
‫- من روی این رویاپردازی کردم. ‫- پایین، و پایین بیا.
‫خیل خب، عالیه.
‫ببخشید، اوکی‌ام.
‫بهترین جوکِ شروع مراسم رو دارم.
‫به شماها نمیگم، ولی برای ‫عروسی نگهش می‌دارم.
‫یا پیغمبر.
‫پاول، آروم باش. تنها کاری که باید ‫بکنی اینه که تو مراسم حاضر شی.
‫یعنی نمی‌دونم دیگه چجوری آسونش کنم برات.
‫- اوکی. ‫- در ضمن جیمی،
‫وقتی من و خوشگله رنگ‌بندی رو انتخاب کردیم،
‫باید پاول رو ببری تا یه کراوات ‫و دستمال جیبی بگیره که بهش بیاد.
‫این یعنی دوبار حاضر شدن.
‫در واقع پاول، سه بار حاضر شدن.
‫باید بری فروشگاه، باید سر عروسیِ خودِ لعنتی‌ت
‫حاضر شی، و با یه قیافه‌ی بهتر حاضر شی.
‫با من بیا ملکه. می‌خوام در ‫مورد یه چیزایی باهات حرف بزنم.
‫راستش وقتی یه نفر شاهد ‫باشه، باهات راحت‌ترم.
‫یعنی می‌خوای یه نفر نگاه ‫کنه؟ از این خوشم اومد.
‫من فقط...
‫بازی دیروز عالی بود.
‫تماشاگرا خیلی شلوغ کرده ‫بودن، مخصوصاً اون آقا مسن‌تره.
‫آره. اون پدربزرگِ ‫روان‌درمانگرِ بداخلاقِ من بود.
‫و اون خانم قدبلند که لباسای رنگی ‫پوشیده بود، اون ننه خونده‌ی قهرمانِ منه.
‫و بعدش هم برایان بود که ‫عمو-پدر خونده‌ی من بود، و شان.
‫آدمای بیشتر.
‫و اون زنی که باعث شد دروازه‌بان ‫ما گریه کنه، اون همسایه/مادرـطورمه.
‫- آره. ‫- خب، این عالیه. یعنی ما...
‫و حواست باشه، من نمی‌تونم ‫مسئول کارهایی باشم که اونا می‌کنن،
‫اگه منو تو تیم نذاری.
‫تو خوش‌شانسی که یه گروه ‫پشتیبان بزرگ و ترسناکاً وفادار داری.
‫آره.
‫واقعاً دارم.
‫خیل خب، نگاه کن.
‫ما به تیمی دفاعی شهرت داریم.
‫به خاطر همینه که دنبال اضافه ‫کردن مهاجمایی مثل خودتیم.
‫پس، من چند تا چیز رو بررسی می‌کنم...
‫از دیدنت خوشحال شدم مربی.
‫منم همینطور آلیس. ببخشید که نشد.
‫هی! داری اشتباه بزرگی می‌کنی.
‫اون عالیه.
‫لازم نیست منو قانع کنی. ‫اون به من جواب رد داد.
‫شان، اونا باید برن داخل.
‫ممنون که اینجا ملاقاتمون کردی.
‫همه‌مون داریم کمک می‌کنیم تا برای ‫عروسی یهوییِ دوستمون آماده بشیم.
‫این خیلی مهربونیه. واو، حتی برایان؟
‫آره استوارت، ای عوضیِ موذی.
‫من بلدم مهربون باشم، فقط ‫در موردش خودنمایی نمی‌کنم.
‫سلام استوارت، من گبی هستم.
‫سلام، فکر کنم ما...
‫وقتی برای پچ‌پچ نیست. شنیدم تو تو پیچیدن قاشق و چنگال تو ‫دستمال، و گره زدن روبان بهش عالی هستی. برو انجامش بده.
‫شاید این اولین باریه که ‫از یه زن خوشم اومده.
‫خدا رو شکر که تو اینجایی.
‫نه لیز. این جلسه برای تو نیست. ‫خواهرم، چراغا برای توئه، اوکی؟
‫راستش شاید برای همه بهتر باشه
‫که بری داخل، و بار رو راه بندازی.
‫من می‌خوام بیرون بمونم و چراغا رو درست کنم.
‫نه! تو می‌خوای بیرون بمونی ‫و تو کار اونا دخالت کنی.
‫من می‌تونم هر دو رو انجام بدم.
‫نمی‌تونی. با من میای. بیا.
‫گوش کن، باید همین الان این ‫قضیه‌ی «آوا» رو حل کنی.
‫دوست فضولِ تو اشتباه نمی‌کنه.
‫خب، کاش اینو به ما گفته بودی.
‫فکر کنم دو هفته پیش یه پیام از من داری که ‫توش نوشته: «باید این قضیه‌ی آوا رو حل کنی.»
‫شاید پیگیری کنی؟ سعی کنی یه ‫قدم بیشتر برداری. نظرت چیه؟
‫من الان دارم برای غریبه‌ها ‫قاشق و چنگال می‌پیچم.
‫ولی نه برای ما، استوارت.
‫نگاه کن، این به تو بستگی داره ‫که پارامترها رو مشخص کنی.
‫مثلاً، می‌تونی یه ساختار ایجاد کنی ‫که ملاقات‌های منظم سالانه داشته باشید.
‫مثلاً اون سانتاست؟ ما ‫نمی‌تونیم با اون رقابت کنیم.
‫خیل خب، یا ماهانه، مثل پرداخت قسط ماشین.
‫تهدید کمتری برای غرور شکننده‌ی تو.
‫به هر حال، فایده‌اش اینه که یه بزرگسالِ ‫مهربون دیگه تو زندگی بچه‌تون هست.
‫خب، این می‌تونه خوب باشه.
‫آره، اگه فکر می‌کنی سریال های تخمی خوبن.
‫اوه، پسر.
‫برگشتم. ازم چشم برداشت.
‫گوش کن، وقتی من «متیو» رو به دنیا ‫آوردم، غریزه‌ی مادری‌ام انقدر قوی شد
‫که وقتی پرستار اومد تا بچه رو حموم بده،
‫من مثل یه حیوان وحشی بهش حمله ‫کردم. گازش گرفتم، مزه‌ی خون رو چشیدم.
‫خدا.
‫نکته اینه که رها کردن این ‫بچه برای «آوا» خیلی سخته.
‫و اگه شماها حتی یه ذره هم در رو باز بذارید،
‫اون برای همیشه تو زندگی‌تون خواهد بود.
‫هیچ راه درست یا غلطی ‫برای انجام این کار نیست.
‫استوارت، شما پدر و مادر هستید؟
‫- نه. ‫- پس نظر زیادی داری.
‫شنیدم تو پرستار بچه‌ای.
‫این بچه خیلی خوشبخته.
‫فکر کنم از این موضوع فرار می‌کردم ‫چون می‌ترسیدم اگه بگم واقعاً چی می‌خوام،
‫خودخواهانه به نظر برسه. و این اصلاً شبیه من نیست.
‫- می‌دونم. ‫- ولی صادقانه بگم،
‫خوشحال می‌شم سالی یه بار یه ‫عکس و یه خبر ازش براش بفرستم.
‫ولی نمی‌خوام «آوا» درگیر باشه.
‫این خانواده‌ی ماست.
‫عزیزم، در مورد این موضوع ‫خیلی شور و اشتیاق داری.
‫آره.
‫می‌خوایم فقط ما دو نفر باشیم.
‫ما سه نفر.
‫باید بریم و بهش بگیم.
‫- بهم خبر بده چطور پیش میره. ‫- اوکی.
‫اوکی.
‫از این راضی هستی؟
‫نه.
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫تفنگ داری؟
‫خیل خب. آروم باش پاول.
‫سلام، ما دنبال یه کراوات و یه ‫دستمال جیبی با این رنگ هستیم لطفاً.
‫من عاشق دستمال جیبی‌ام.
‫انگار کت و شلوارت داره به مردم چشمک می‌زنه.
‫شماها اینجا چیکار می‌کنید؟
‫ما استایل عالی‌ای داریم.
‫جیمی مثل «آقای راجرز» لباس می‌پوشه.
‫ببخشید، این نقل قول مستقیم از گبی بود.
‫آقای راجرز؟
‫- دارم خجالت می‌کشم. ‫- «فرد راجرز» می‌تونست اینو بگیره.
‫اتفاقاً، عمه‌ی بزرگ من یه «آخر ‫هفته‌ی» گمشده با آقای راجرز داشت.
‫می‌گفت اون یه روز خیلی خوب تو محله بود.
‫پس محله واژن اون بود؟
‫آره پاول، شاید هم باسنِ اون بوده!
‫- پشمام. ‫- اون بیشتر شبیه یه کوچه تاریکه.
‫شما دوتا هم بهتره برید یه ‫چرخی تو بقیه مغازه بزنید.
‫- آره، من از همین‌جا شروع می‌کنم. ‫- آره، ما هم...
‫لعنتی!
‫دارمت
‫کیرم تو این پارکینسون.
‫آره واقعاً، کیرم تو پارکینسون.
‫هی، راستی وقتی دارم عقدتون رو ‫می‌خونم، چیز خاصی هست که بخوای بگم؟
‫چون من می‌تونم ساعت‌ها براتون روضه ‫بخونم، ولی می‌دونم که تو از این کار متنفری.
‫پس فکر کنم کلاً در حد ‫ده بیست دقیقه تمومش کنم.
‫فقط یه جمله حق داری بگی!
‫اونم سعی کن خیلی لوس و رمانتیک نباشه.
‫خب پس شما هم سعی کن یه داستانِ عاشقانه به این ‫قشنگی نداشته باشی که آدم دلش نخواد براش لوس شه!
‫جیمی، وقتی تو ازدواج کنی، چنان ‫تلافی‌ای سرت دربیارم که حظ کنی.
‫من دیگه هیچ‌وقت ازدواج نمی‌کنم.
‫«هیچ‌وقت» زمانِ خیلی طولانی‌ایه پسر جون.
‫من قبلاً نیمه‌ی گمشده‌مو پیدا کردم.
‫یه دخترِ دسته‌گل هم داریم. ‫دیگه چی از خدا بخوام؟
‫ببین، با رفتنِ آلیس به کالج، خیلی
‫به این فکر کردم که قراره تنها بشم.
‫رفقای نابی دارم، شغلم رو هم که عاشقشم.
‫زندگیِ خوبیه.
‫تازه یه نفر رو می‌شناسم که بیشترِ عمرشو تنها ‫گذرونده
‫و به نظر میاد واقعاً ازش لذت برده.
‫- کی؟ ‫- تو دیگه، پفیوز!
‫آره.
‫هی! محض اطلاع می‌گم،
‫اینا اصلاً کمربند ندارن!
‫- که واقعاً یه نقصِ بزرگ تو کارشونه. ‫- آره.
‫دارن رسماً پولشون رو دور می‌ریزن، نه؟
‫در ضمن، فروشنده گفت اون دستمال
‫جیبی رو با اون رنگی که ما می‌خوایم ندارن.
‫- خب؟ ‫- ولی تو اون یکی شعبه‌شون دارن.
‫من عمراً پامو تو شعبه‌ی ‫دوم یه بوتیک نمی‌ذارم.
‫باورم نمیشه منو رد کرد.
‫خب، پشیمون میشه.
‫می‌تونم به پسرعموم «شیموس» پیام بدم. اون میگادش.
‫شاید بهتر باشه یه کم بیخیالِ این فاز بشی.
‫یعنی خیلی ضایع‌ست، ولی خب ‫همیشه می‌تونم همین دور و برا برم کالج.
‫داری چیکار می‌کنی؟ من با مربی حرف ‫زدم. تو بودی که بهش جواب رد دادی!
‫بهم دروغ گفتی؟
‫نه، بهت دروغ نمی‌گفتم. داشتم تمرین ‫می‌کردم که چجوری به بابام دروغ بگم!
‫پس صد در صد بخشیده شدی. بهت ‫افتخار می‌کنم؛ مخصوصاً به دروغات!
‫نمی‌فهمم. تو که خودت اینو می‌خواستی.
‫وقتی باهاش حرف زدم، یادم اومد که شماها ‫چقدر همیشه پشتم بودید و برام مایه گذاشتید.
‫همیشه همین‌طوری بودید. شاید هنوز آمادگیِ ‫اینو ندارم که این حسِ امنیت رو ول کنم و برم.
‫منظورم رو که می‌فهمی، خودت هنوز ‫داری تو حیاطِ خونه زندگی می‌کنی!
‫من تو حیاط زندگی نمی‌کنم!
‫اونجا یه «سوئیت کوچیک» واسه خودمه.
‫- میشه لطفاً آدم‌فروشی نکنی و به بابا چیزی نگی؟ ‫- آلیس، نمی‌دونم والّا...
‫شان، بیخیال دیگه، مامانم مرده!
‫شرمنده، دیگه این فیلم‌ها جواب نمیده.
‫خواهش می‌کنم!
‫خیلی خب، باشه. چیزی نمی‌گم.
‫امیدوارم واقعاً نگی، چون هیچ‌چیزی تو دنیا نیست ‫که شیموس بیشتر از «آدم‌فروش» ازش متنفر باشه.
‫البته به جز خاندان سلطنتی؛ ‫چون اون به شدت فازِ سیاسی داره!
‫ببخشید که جشن مجردی‌ت فقط شد پرو کردن لباس و
‫لیست کردنِ همه‌یِ پسرایی که باهاشون تیک زده بودی.
‫- البته آمارِ خیره‌کننده‌ای بود، دمت گرم. ‫- مرسی. دهه‌ی ۷۰ خوش می‌گذشت دیگه.
‫می‌دونی، حتی نشد اون خاطره رو برات بگم...
‫که رفتم یه جشن مجردی، بعد پسره که ‫داشت برامون می‌رقصید، پسرِ دوستم بود!
‫باید خیلی موقعیتِ چندشی می‌شد، ولی ‫راستشو بخوای من خیلی هم حال کردم.
‫تمام مدت هم چشم تو چشمِ من بود.
‫به نظر میاد همین الان خاطره‌شو کامل گفتی!
‫هنوزم به اون جوون فکر می‌کنم. از ‫خاطره‌ش استفاده می‌کنم، اگه بفهمی چی می‌گم!
‫من مشکلی ندارم که جشنم تموم شه.
‫جیمی رفت خونه.
‫و اون نیمه‌یِ گم‌شده‌هاتون هم که اسمشون ‫یادم نمی‌مونه، رفتن مغازه‌ی کمربند فروشی.
‫تو اسمشون رو بلدی.
‫واقعاً بلد نیستم.
‫اسمشون رو بگو.
‫خیلی خب. اصلاً کراوات و دستمال جیبی‌ت کجاست؟
‫یالا دیگه مشتی.
‫آخه کی به این چیزا اهمیت می‌ده؟
‫ما تو خونه‌ی لیزیم، نه ‫تو کلوپ شبانه‌ی کوپاکابانا!
‫این کارا واقعاً اضافیه.
‫- پاول... ‫- نه، نه، نه. راست میگه.
‫می‌تونیم بریم محضر، بعدشم بیایم همین‌جا...
‫نمی‌دانم، همه‌مون یه پیتزایی چیزی ‫بخوریم. دردسرش هم خیلی کمتره.
‫دقیقاً. دمت گرم.
‫من تو ماشین منتظرتم.
‫اون دقیقاً همون چیزی رو گفت ‫که من دلم می‌خواست بشنوم،
‫ولی حس کردم یه جای کار می‌لنگه و ‫تهِ دلش یه چیزی هست که خوب نیست.
‫آخه چه مرگته تو؟
‫ناراحتی چون مجبور شدی ‫یه کراوات و دستمال بخری؟
‫تو اونجا نبودی. جیمی داشت با شخصیتِ ‫«آقای راجرز» فانتزی‌های جنسی می‌ساخت!
‫اون دِرِک‌ها هم یه بند داشتن حرف می‌زدن.
‫می‌دونستم که اسمشون رو بلدی!
‫ببین، می‌دونم که من تا خرخره ‫تو کارای عروسیِ شما فرو رفتم،
‫و هرچقدر هم که عاشقِ ‫رقصیدن با این سفیدپوست‌ها باشم،
‫واقعاً فکر می‌کنی همه‌ی ‫اینا فقط به خاطرِ منه؟
‫- یعنی انقدر احمقی؟ ‫- تو چی؟
‫فکر کردی اگه نمی‌فهمیدم جولی خودش ‫اینو می‌خواد، من این همه دوندگی می‌کردم؟
‫- واقعاً فکر کردی؟ ‫- دختر،
‫بعضی وقتا بد نیست بذاری من حرفِ آخرو بزنم.
‫ببخشید. هیجان‌زده شدم.
‫اینا همه‌اش کصشره.
‫جولی اصلاً براش مهم نیست.
‫ماشینش هم که نیست، رفته.
‫امکان نداره.
‫خیلی خب. می‌تونی بگی.
‫عمراً!
‫اون بهم گفت که برای تیم مناسب نیستم.
‫میاد تو خونه‌ی خودمون و منو رد می‌کنه؟
‫بیخیال. می‌دونی چیه؟ اصلاً ‫برام مهم نیست. گذشتم ازش.
‫آره، ریدم تو «وسلین» و کالجش.
‫بیا اینجا ببینم.
‫داره دروغ می‌گه. آلیس خودش ‫بود که به مربی جواب رد داد.
‫شان! قول داده بودی بهش نگی!
‫آخه فکر نمی‌کردم این‌قدر اسکل ‫باشه که واقعاً حرفت رو باور کنه!
‫کدوم مربیِ کالجی کلِ کشور رو پرواز می‌کنه ‫میاد این سرِ دنیا که فقط به یکی بگه «نه»؟
‫یه مربیِ مهربون و محترم!
‫- من... اصلاً چی داره می‌شه اینجا؟ ‫- نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.
‫اون به این فکر کرد که چقدر دلش برای ‫همه‌مون تنگ میشه، و همین ترسوندش.
‫میشه لطفاً برگردی به همون سوئیتِ تو حیاطت؟
‫هی، وایسا ببینم! ‫شان می‌تونه بمونه. اونم بخشی از این خانواده‌ست.
‫ایول.
‫هی...
‫من فقط فکر می‌کنم هنوز ‫آمادگیِ رفتن رو ندارم.
‫می‌دونم که آماده نیستم از پیشِ تو برم.
‫خب، درکت می‌کنم.
‫اشکالی نداره اگه هنوز ‫آماده نیستی، می‌دونی که؟
‫اگه زمانِ بیشتری لازم داری،
‫می‌تونی همین‌جا خونه بمونی و تو ‫همین دانشگا‌هایِ دور و بر درس بخونی.
‫مرسی بابا.
‫این دیگه تهِ کصشر بود جیمی! ‫این کصشرای تو از مالِ اونم بدتره!
‫خودت می‌دونی که اون از پسش ‫برمیاد. تو فقط نمی‌خوای که اون بره.
‫لعنتی! تازه داشتم به عنوانِ ‫خانواده قبولِت می‌کردما!
‫از همین الان از خانواده اخراجی. ‫برگرد به همون سوئیتِ تو حیاط.
‫باورم نمیشه پاول راست ‫می‌گفت و اون حسِ ششمش واقعیه.
‫حالا باید با ناز و عشوه بهش چشمک بزنم.
‫چی داری میگی تو؟
‫هردوتون از اینکه به جلو حرکت کنید می‌ترسید، ‫ولی می‌دونید که باید این کار رو بکنید.
‫کیر توش. همه‌ی ما باید این کار رو بکنیم.
‫باید دسته جمعی حمله کنیم بهش؟ ‫فکر کنم باید دسته جمعی حمله کنیم.
‫خیلی دلم می‌خواد این کار ‫رو بکنم، ولی خب راست میگه.
‫و این خیلی رو مخه.
‫بچه جون، تو از پسِ رفتن به کالج برمیای.
‫بعد از همه‌ی این چیزایی که با هم پشت سر ‫گذاشتیم، رفتن به کالج برات مثل آب خوردنه.
‫از خیلی جهات، تو الان هم یه ‫جورایی رو پای خودت زندگی کردی.
‫من یه جورایی تو رو برای این آماده کردم.
‫شاید از اول هم نقشه‌ی من همین بوده.
‫نه. اما تلاشت قابل تقدیره.
‫همه‌ی این آدمایی که از ترک کردنشون ‫می‌ترسی، همه‌شون همین‌جا می‌مونن و...
‫گمشو بیرون متیو!
‫آها، اینجایی.
‫ببخشید. بیا بریم رفیق. ‫غذا برات تو خونه داریم.
‫همین الان سرِ غذا خوردن تو خونه دعوام شد.
‫خب آره. اون کیک عروسی بود.
‫بیاین تو. راحت باشید.
‫- لطفاً بشینید. ‫- عالیه. آره.
‫هردوتون خیلی خوش‌تیپ به نظر ‫می‌رسید. از تیپتون خوشم اومد.
‫ممنون.
‫چه مناسبتیه؟
‫شاید ۴۵ دقیقه دیگه بریم یه عروسی.
‫امیدوارم یا اتفاق بیفته، یا به ‫شکل خیلی دراماتیکی اتفاق نیفته.
‫چقدر باحال!
‫مامان و بابای من هیچ‌وقت ‫با هم به جایی نمی‌رفتن.
‫تا حالا اون زوجایی رو دیدی ‫که معلومه نباید با هم ازدواج کنن،
‫ولی برای همیشه با هم ‫می‌مونن چون طلاق گناهه؟
‫خیلی خب. دوباره برگشتیم به بحثِ خدا و اینا.
‫ببخشید. احتمالاً نیومدی اینجا ‫که داستان بچگیِ منو بشنوی.
‫نه.
‫پس در مورد چی می‌خواستید حرف بزنید؟
‫من فضا رو عجیب کردم. گاهی این کارو می‌کنم.
‫- منم این کارو می‌کنم. ‫- اونم می‌کنه.
‫فقط خواستم بگم، خانواده‌ی شما خیلی خاصه.
‫و من خوش‌شانسم که حتی ‫یه ذره هم جزئی ازش باشم.
‫واقعاً ازتون ممنونم.
‫ببخشید، دیگه حرفم تموم شد. نوبت شماست.
‫خب، چطور پیش رفت؟
‫می‌دونی...
‫من خراب کردم. فقط یه جمله گفتم،
‫و ازش خواستم بقیه‌ی عمرشو با ما بگذرونه.
‫نه!
‫اون گفت که من خوش‌تیپ به نظر می‌رسم!
‫و خانواده‌اش هم ناراحت بودن، ‫و گفت که از تیپم خوشش اومده.
‫و می‌دونی که من همیشه در ‫مورد این ژاکت دو دل بودم.
‫همونطور که از فاجعه‌ی «وینی پوئه» ‫فهمیدیم، اون رسماً سلیقه‌ی بدی داره.
‫می‌دونم چی می‌خوای بگی.
‫که من ضعیفم و لیاقت این بچه رو ندارم.
‫فقط «آوا» خیلی...
‫تنهاست، می‌دونی.
‫تو...
‫یه مردِ ضعیفی.
‫می‌دونم، می‌دونم. ریدم.
‫من هم همین کار رو می‌کردم.
‫واقعاً؟
‫بدیش اینه که ما آدمای خیلی خوبی هستیم.
‫می‌دونم. درسته؟
‫هنوز نه، مشکل‌سازهای مست!
‫تو از کجا پیدات شد؟
‫چی؟ دیوونه شدی؟ گفتم پنیر نرم نباشه!
‫چطوری واکی تاکی داری؟
‫با کی داری حرف می‌زنی؟
‫ببین، فقط ۵۰-۵۰ احتمال ‫داره که مهمونای ویژه‌مون بیان.
‫ولی ما به هر حال یه عروسی خواهیم داشت.
‫لیز، اگه مجبور باشم، با تو ازدواج می‌کنم.
‫خب، حالا دیگه امیدوارم پاول و جولی نیان!
‫می‌دونم. همه‌مون می‌دونیم.
‫اون یکی رو نخور، اون برای ‫منه. این کوچولو رو بردار.
‫قصد داری با همین لباس بیای؟
‫این باعث میشه حس کنم ‫علاقه‌ای به این کار نداری.
‫هی،
‫فکر کردم هیچ‌کدوممون ‫به این چیزا اهمیت نمی‌دیم؟
‫منم اهمیت نمی‌دادم. من...
‫ولی بعد اون لباس رو پرو کردم، و قشنگ بود.
‫به علاوه، جشن مجردی ۱۵ دقیقه‌ایِ من،
‫فقط در مورد همه‌ی پسرایی ‫که باهاشون بودم نبود.
‫ببخشید؟
‫بهشون گفتم چطوری با هم آشنا شدیم، و در مورد ‫اولین قرارمون تو اون رستوران ایتالیایی.
‫و اینکه نفهمیده بودیم اونجا ‫یه بارِ کارائوکه هم هست،
‫و اینکه چطوری آهنگ "خسوفِ کاملِ دل" ‫رو با صدای بلند و در حدِ حرف زدن خوندی.
‫و اونا داشتن با تعجب و ‫ذوق‌زدگی نگاه می‌کردن، و من فقط...
‫من فقط مجذوب شدم. و ‫من... خدای من. من فقط...
‫حس می‌کنم... حس می‌کنم خیلی احمقم.
‫نه. تو احمق نیستی.
‫من به خودم قول دادم که از ‫زندگی نهایت لذت رو ببرم، و...
‫اما متأسفانه،
‫چیزی که من بیشتر از ‫همه تو زندگی دوست دارم...
‫یه آدمِ عوضی بودنه.
‫تو هم که تو این کار عالی هستی.
‫نمی‌تونم متوقفش کنم. نمی‌تونم.
‫چیزی که باید بهش پی می‌بردم این بود که
‫ما الان اینجا چی داریم.
‫تو. من.
‫این ارزش جشن گرفتن رو داره.
‫یعنی ممکنه ۵۰ سالِ بعدی رو با هم بگذرونیم.
‫چی؟ همین؟
‫خب پس احتمالاً می‌میری، ‫و من با یکی دیگه آشنا می‌شم.
‫یه چیزی رو فراموش کردم.
‫آیا با من ازدواج می‌کنی...
‫...تا ۱۵ دقیقه دیگه؟
‫آره.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫پس یه عروسیِ یهویی، ها؟ جولی بارداره؟
‫می‌دونستم نباید دعوتت می‌کردم.
‫کادوی عروسیِ من به بابام اینه ‫که شوهرم «دیو» رو نیاوردم.
‫این رو نمیشه روش قیمت گذاشت.
‫خیلی برام ارزش داشت که اومدی.
‫البته که اومدم.
‫تو باید هر آخر هفته ازدواج کنی.
‫من می‌خوام هر چقدر که ‫می‌تونم با تو وقت بگذرونم.
‫مختصر و مفید باشه، اوکی؟
‫باشه. اگه بخوای... می‌تونیم ‫بغل و بوس هم بکنیم، می‌دونی؟
‫من مدت زیادیه که به تنهایی به عروسی نرفتم.
‫- آره. ‫- یه جورایی باحاله.
‫لازم نیست اینجا یه مادرِ متاهل باشم.
‫شاید زیاد مشروب بخورم. شاید ‫از یه غریبه بخوام که باهاش برقصم.
‫شاید حتی یه کم هم ناز و عشوه بیام.
‫می‌خوای یه امتحانی بکنی؟
‫باشه.
‫هی، بابایی من داماده.
‫بابایی تو چطوریه؟
‫بد نبود... می‌دونی؟ خوب بود.
‫- عادت می‌کنی. ‫- آره.
‫شاید فقط کمتر بگی «بابایی».
‫- من شروع می‌کنم به مشروب خوردن. ‫- باشه.
‫- خوش بگذره. ‫- آره. بله. نه، می‌فهمم.
‫بله، می‌فهمم که چطور ممکنه ‫به نظر بیاد که من تعهدی ندارم.
‫مربی «وسلین» بود. من ریدم تو همش.
‫کارتِ مامانِ مرده. آخرین ‫باره که ازش استفاده می‌کنم.
‫محکم بازی کن.
‫قضیه اینه که،
‫در مورد رفتن وسواس فکری پیدا ‫کردم چون مامانم خیلی وقت پیش نمرد.
‫بیشتر، بیشتر، بیشتر.
‫آره، آره. از وقتی مامان رو ‫از دست دادیم، یه کم آشفته شدم.
‫مامان؟
‫این خیلی مهربونیه از طرف شما.
‫پشیمون نمیشید.
‫خیلی ممنونم. نمی‌تونم صبر کنم. مرسی.
‫من دارم میرم «وسلین»!
‫خیلی خب! داریم این مراسم رو شروع می‌کنیم.
‫پس لطفاً سر جاهاتون بشینید.
‫ایول، از سخنرانی‌های باحال خوشت میاد؟
‫خب، بیا شروع کنیم. ‫نمی‌خوای بشینی؟
‫من دارم تو رو به دستِ داماد می‌سپارم. ‫چون بابات که هیچ‌وقت پیداش نشد.
‫من همیشه از اینکه اون مُرده خوشحال بودم،
‫ولی الان دیگه واقعاً از ته دل خوشحالم.
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- هیچی، فقط یه حشره بود.
‫عالیه.
‫بدو برو اون تو. برو دیگه.
‫دوستت دارم.
‫لطفاً همگی بشینید.
‫کوتاهی کردم اگه همین الان یه لحظه ‫وقت نذارم تا یادآوری کنم که درست تو همین لحظه،
‫در جای‌جای این کشور پهناورِ ما،
‫خربزه‌ها مجبورن... ‫- خربزه‌ها؟!
‫...که عروسی‌های مجلل و بزرگی بگیرن ‫و دورشون پر از دوست و فامیل باشه.
‫چون اونا نمی‌تونن «طالبی» (فرار برای ازدواج) کنن. ‫( یه شوخی لغت‌بازی با کلمات مشابه )
‫- واو. ‫- وای خدای من.
‫تو اجازه دادی این مرد بکنه توت.
‫آره، اصلاً بهش افتخار نمی‌کنم.
‫بچه‌ها، من همین‌جام‌ها!
‫البته می‌خوام از همه بابت ‫اومدنشون تشکر کنم و حالا...
‫نخیر. تو جوکِ خربزه‌ات رو گفتی که ‫همه‌مون باهاش مورد عنایت قرار گرفتیم!
‫بله.
‫این همون تک‌جمله‌ات بود.
‫نه پاول. اون خوش‌وبش بود، جمله نبود.
‫بذارید جمله‌اش رو بگه!
‫لازم داره. طفلکی لازم داره.
‫بابا، انقدر لاشی بازی در نیار.
‫بذار یه عبارتی بگه.
‫- بذار حرف بزنه! ‫- من از هیچ‌کدومتون نمی‌ترسم.
‫- باشه، باشه. ببین چی میگم... ‫- این... نه.
‫فقط به خاطر من انجامش بده غولِ بزرگ، باشه؟
‫باشه، قبول.
‫- بنال. ‫- خیلی خب.
‫ما امروز اینجا جمع شدیم تا ‫پاول و جولی رو تشویق کنیم؛
‫کسایی که نمونه‌های زنده‌ی این هستن که عشق ‫رو میشه تو غیرمنتظره‌ترین زمان‌ها پیدا کرد.
‫و در غیرمنتظره‌ترین مکان‌ها.
‫ویرگول.
‫که در مورد این دو نفر،
‫یه مطبِ دکترِ سرد و بی‌روح بود،
‫جایی که اولین بار چشماشون روی گوشیِ ‫پزشکیِ جولی، تو چشمای هم گره خورد.
‫ویرگول. و با وجودِ کلی مانع،
‫از جمله اخلاقِ پزشکی،
‫اونا پیوندی برقرار کردن ‫که اونقدر عمیق و قوی بود
‫که تونستن دیوارهای اون «قلعه‌ی تنهاییِ» ‫معروف رو یک بار برای همیشه خراب کنن.
‫نقطه ویرگول.
‫پس، پاول و جولی،
‫خیلی ممنون که این لحظه و ‫عشقتون رو با همه‌ی ما تقسیم کردید.
‫چون تک‌تکِ ما خیلی خوش‌شانسیم که ‫فرصت داریم متقابلاً بهتون عشق بورزیم.
‫نقطه.
‫بخورش. علامت تعجب.
‫و حالا...
‫آخ، یادم رفت، ببخشید.
‫و حالا با قدرتی که از طرف ‫ایالت کالیفرنیا به من داده شده،
‫من شما رو...
‫همین‌جوری می‌خوای تمومش کنی؟ ‫باشه. شما زن و شوهر هستید.
‫می‌تونید برید جلو و حسابی همدیگه رو ببوسید.
‫ایول!
‫آره.
‫- آره! ‫- باریکلا.
‫هی یاروی بزرگ. من یه چیزی بهت بدهکارم.
‫بهت که گفته بودم.
‫پس داری بهم میگی که من یک سال ‫وقت دارم هر کی رو دلم خواست ببوسم؟
‫من اصلاً همچین حرفی بهت نمی‌زنم.
‫ولی من دارم بهت میگم!
‫من که می‌دونم کی رو انتخاب می‌کنم.
‫بی‌خیال بابا. اگه من اجازه داشتم خیانت کنم، ‫قطعاً «پدرو پاسکال» رو انتخاب می‌کردم...
‫که البته اون شوهرِ خودمه.
‫- این عالیه عزیزم. ‫- واقعاً؟
‫آره، باورم نمیشه از پسش براومدی.
‫دوستت دارم.
‫وای خدای من. بالاخره گفتی. ‫خیلی عادی و نرمال گفتیش.
‫- واو. باحال بود. ‫- آره.
‫خب، الان دلم برای اون ‫مدلِ عجیب‌غریبت تنگ شد.
‫می‌تونم عجیبش کنم‌ها. می‌تونم ادای شخصیت‌ها رو ‫دربیارم. مثلاً ادای «اسمیگل» (ارباب حلقه‌ها).
‫همونو برو.
‫دوستت دارم، عزیزِ من!
‫می‌دونی، تو هم می‌تونی ‫همچین عشقی داشته باشی.
‫من قبلاً داشتمش، پاول.
‫اونقدر خوش‌شانس بودم که ‫تقریباً ۲۰ سال تجربه‌اش کنم.
‫بنابراین...
‫مطمئن نیستم دیگه بتونم روی دستِ اون بیارم.
‫کارتِ «زنِ مُرده».
‫حدس می‌زنم تو همونی بودی که به ‫آلیس گفتی دیگه از این کارت استفاده نکنه.
‫ترسناکه، نه؟ اینکه بخوای ‫دوباره خودت رو واردِ گود کنی.
‫یه لطفی در حقم بکن.
‫مثل من نباش.
‫انقدر که من صبر کردم، معطل نکن.
‫هی، بابایی.
‫- واو. ‫- می‌خوای برقصیم؟
‫فکر کنم هنوز هم کلمه‌ی ‫«بابایی» خیلی زیاده‌رویه.
‫باشه بابایی. یالا بابایی.
‫این چه وضعیه آخه؟
‫جری، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هی، انقدر ذوق‌زده نشو. من فقط عاشقِ کیکم.
‫- چطوری خوش‌تیپ؟ ‫- سلام.
‫خب، داری با کی حرف می‌زنی؟
‫- جری. ‫- کی؟
‫جری دیگه.
‫تو نمی‌بینیش، نه؟
‫هوف...
‫آره.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.