«نفرین شدگان»
‫[در سال 1862 حین جنگ داخلی ‫ ارتش ایالات متحده...]
‫[گروهی داوطلب ‌را برای دیده‌بانی و استقرار ‫در نواحی مرزی ناشناخته غربی می‌فرستد.]
‫به اون سمت بتازید و ناحیه رو بگردید.
‫بله قربان.
‫حدود پونصد متر جلوتر. ‫مسیر رو باز کنید.
‫بله قربان.
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫بکشش عقب تا دو تا صدا بده.
‫یکی دیگه.
‫حالا شد.
‫هر دقیقه حدود ‫چهار پنج بار می‌شه باهاش شلیک کرد.
‫با تفنگ‌های قدیمی فرق داره.
‫تا پونصد متر برد داره.
‫فقط باید چخماقش رو بیاری عقب.
‫از اینجا تا یال کوه رو می‌شه ‫ باهاش شلیک کرد.
‫این‌طوری.
‫خیلی سریع می‌تونی پرش کنی.
‫بعد هر شلیکت.
‫قشنگه.
‫آره، جدیده.
‫- با این سوراخشون می‌کنیم. ‫- خوبه.
‫- کلت هم داریم دیگه؟ ‫- آره.
‫- کلتتون رو آوردید؟ ‫- آره.
‫آره؟
‫- از کلت خوشم میاد. ‫- عاشقشم.
‫اگه تو مواظبش باشی اون هم مواظبته.
‫برای شلیک تا صد متر درست شدن.
‫پس اگه چیزی نزدیک بود پایین‌تر هدف بگیر.
‫یعنی این‌طوری.
‫نشونه رو تقریبا سمت سگک کمربند بگیر.
‫حتما پایین هدف بگیر.
‫اگه مستقیم طبق معمول نشونه بگیری...
‫تیر از بالای سرشون رد می‌شه.
‫ای خدای بزرگ و شکوهمند، ‫تو را شکر می‌گویم...
‫برای همین لحظه...
‫بزرگی و عظمت از آن توست.
‫زیرا که تو...
‫خالق این چشم‌انداز زیبا و کوهستان هستی.
‫جهان را خلق کردی و مسئول همه‌چیز هستی.
‫ممنون که این دو پسر جوان ‫و خوب رو بهم دادی...
‫پسرانم نوح و یهودا.
‫بهم کمک کن که تربیتشون کنم ‫ که مردان خوبی باشند.
‫بابت نعمت‌هایی که بهمون دادی ازت ممنونیم...
‫تا الان بهمون امنیت و حفاظت دادی.
‫و از این بابت تو را شکر می‌گوییم.
‫تو را شکر می‌گوییم و از ‫ دستوراتت پیروی می‌کنیم.
‫به درگاه عیسی مسیح دعا می‌کنیم. ‫آمین.
‫گاری رو هل بدید!
‫هل بدید!
‫هل!
‫عالیه بچه‌ها.
‫ایول!
‫به جای خود، به پیش!
‫رسیدیم.
‫آماده پیاده شدن...
‫پیاده!
‫سربازها پیاده بشن و به صف بشن.
‫بعد پیاده شدن زین رو باز کنید...
‫و اسب‌ها رو ببندید...
‫خبردار بایستید و سازماندهی بشید.
‫میزها رو بر پا کنید.
‫همه‌چیز رو مرتب بچینید.
‫ببریدش اون ته.
‫بگیرش.
‫آرد.
‫آرد ذرت.
‫نمی‌دونی که باید حواست ‫ به اسلحه‌ات باشه سرباز؟
‫- خوبه؟ ‫- یکم دیگه بادش بزن.
‫گرفتیش؟
‫- خوبه. ‫- خیلی‌خب.
‫خوبه.
‫نگاه کن.
‫کوارتزه.
‫این یعنی اینجا یا اطرافش طلا هست.
‫یخچال‌های طبیعی آوردنش.
‫اون شیار رو می‌بینی؟
‫احتمالش زیاده که اونجا طلا باشه.
‫می‌بریمش اردوگاه و با چکش بهش ضربه می‌زنیم.
‫خیلی سنگ بزرگیه!
‫این رو می‌بینی؟
‫سفیده.
‫حتی این سنگ هم یکم کوارتز داره.
‫و حالا این‌ رو روی سطح زمین پیدا کردیم.
‫فکر کن اگه حفر کنیم چی بشه.
‫آره، گمونم یکم طلا می‌بینم.
‫می‌بینی؟
‫خوب بگیرش توی نور.
‫خوبه نه؟
‫اینجا همه‌چیز پیدا می‌شه.
‫ماهی...
‫گوزن، آهو، خرس، بز کوهی، بوفالو.
‫می‌شه اینجا گله پرورش داد.
‫جای خوبی واسه زندگی خانوادگیه.
‫صدای سینه‌سرخ‌ها رو می‌شنوی؟
‫یه ضرب‌المثلی هست که می‌گه هر وقت صدای ‫سینه‌سرخ شنیدی یعنی همه‌چیز مرتبه.
‫بی‌صبرانه منتظر چنین روزیم.
‫خبری نشد؟
‫نه.
‫چیزی ندیدم.
‫- هیچی نبود. ‫- آره.
‫خب...
‫حداقل تو بیکار ننشسته بودی.
‫بالاخره بهتره آدم یه چیزی ببینه دیگه.
‫راستش دیگه اصلا واسم مهم نیست.
‫یکم دیگه واسم می‌ریزی؟
‫اگه انتظار داری اوضاع بهتر بشه ‫بگم که نمی‌شه.
‫نه.
‫هدرش نده. بیا.
‫عوض کنیم؟
‫وقتی میری و میای...
‫حواست باشه و یال کوه رو با دقت ببین...
‫سعی کن مکان درخت‌ها و بوته‌ها رو حفظ کنی.
‫و وقتی برگشتی دنبال تغییر باش.
‫ببین چیزی عوض شده یا نه.
‫اگه اون بالا وایستی و دنبال ‫یه نفر بگردی نمی‌بینیش...
‫فقط دنبال یه بخش باش...
‫مثلا یه تیکه...
‫و اون‌قدر بهش نگاه کن که بفهمی چی هست.
‫چقدر فاصله داریم؟ 150 متر؟
‫تا یال کوه 200 متر فاصله‌ست.
‫وقتی سوارکار نزدیک شد یه کلاغ رو ترسوند.
‫صداش رو شنیدم. شنیدم از سمت یال اومد.
‫صداش دقیقا از سمتی اومد که کلاغ بلند شد.
‫پس حواست به...
‫تغییرات باشه.
‫تقریبا وقتی ده سالم بود شکار آهو ‫با بابام رو شروع کردم...
‫قبل این‌که اسلحه بده دستم...
‫و اولین باری که فرصت شلیک پیدا کردم...
‫یهویی بود.
‫همین‌طوری ایستاده بودم که اسلحه شلیک کرد.
‫کاری که ارتش با ما می‌کنه هم مثل همینه.
‫به چپ، به راست، سوار شید، پیاده شید، ‫هدف بگیرید، شلیک کنید.
‫وقتی به اونجا برسه دیگه شلیک می‌کنی.
‫یه جوری انجامش می‌دی...
‫که انگار کنترلش دست خودت نیست. ‫انگار داری تماشا می‌کنی.
‫خیلی‌خب.
‫می‌بینمت.
‫یکی شرط می‌بندم.
‫شرطتون؟
‫یکی.
‫چند تا؟
‫کارت‌دهنده برنده می‌شه...
‫دو تا.
‫- چند تا کارت می‌خوای؟ ‫- یکی.
‫چیکار می‌کنی؟ یکی بده من.
‫فول هاس.
‫- تو چی داری؟ ‫- دو تا بی‌بی.
‫سه تا چهار.
‫وایستا.
‫چهار تا.
‫سربازهامون رسیدن نیومکزیکو.
‫احتمالا قراره نزدیک...
‫گذرگاه گلوریتا درگیری بشه.
‫حداقل...
‫دو هفته طول می‌کشه که بیان اینجا.
‫پس باید دوام بیاریم.
‫افرادمون می‌رسن پیشمون. ‫پیدامون می‌کنن.
‫تا اون موقع...
‫تجربه کسب می‌کنید.
‫خیلی‌خب، آماده هستیم.
‫دو هفته.
‫زدم!
‫- تعویض کنید. خوب بود. ‫- نمی‌خوام خیلی خودم رو خسته کنم.
‫دو تا بچه‌هات بیرونن.
‫بیا.
‫جایگاه دوم!
‫- چند تا می‌خوای؟ ‫- یکی.
‫شوخیت گرفته دیگه؟
‫شلیک نکن.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫نیمه پر.
‫می‌چرخونی...
‫همچنان می‌چرخونی.
‫سه، چهار، پنج، شیش.
‫شش شلیک، بعد پرش می‌کنی.
‫- چند متر؟ ‫- بیست.
‫- چند تا شلیک؟ ‫- شش.
‫و بعد نیمه پر.
‫شکاف رو می‌بینی؟
‫این نقطه اینجا رو می‌بینی؟
‫آره.
‫این نقطه رو با این شکاف هماهنگ می‌کنی...
‫این‌طوری سه نقطه می‌بینی.
‫بیارش بالا. نگاه کن.
‫خوبه؟
‫دیدی؟
‫- چند سالته؟ ‫- شونزده.
‫- تا حالا شلیک کردی؟ ‫- آره.
‫- کجا؟ ‫- خونه.
‫- برادرت چی؟ ‫- اون هم کرده.
‫- با هم شلیک می‌کردین؟ ‫- آره.
‫و به چی شلیک می‌کردین؟
‫خرگوش.
‫همین؟
‫و چند تا سنجاب.
‫اینجا.
‫به نظرم امنه.
‫مگر این‌که بخوای غاز پیدا کنی.
‫امشب نه.
‫که من و جودا و پدرم جامون امن باشه.
‫باشد که جای ارتشمون امن باشه...
‫و بذار که در نبرد با دشمن پیروز باشیم.
‫و در مسیری که می‌رویم...
‫ما را راهنمایی کن.
‫و باشد که به نام تو بجنگیم...
‫و از این سرزمین دفاع کنیم.
‫به نام عیسی مسیح. آمین.
‫خوبی؟
‫خب خودتون دوست دارید این کار رو بکنید...
‫یا فقط دارید خواسته پدرتون رو انجام می‌دید؟
‫من به خواسته پدرم ثبت نام کردم.
‫اون هم از قبل توی ارتش بود.
‫چرا که نه؟ گفتم بیام توی جنگ و...
‫همراه پدرم باشم.
‫انتظار نداشتم که برادرم هم بیاد...
‫ولی هر چی اعضای خانواده بیشتری همراهت ‫ باشن بهتره دیگه. یعنی حداقل واسه من بهتره.
‫از چه نظر بهتره؟
‫بهتره مطمئن باشی که افرادی ‫که می‌شناسی مراقبتن...
‫تا افرادی که اول جنگ باهاشون آشنا شدی.
‫به نظرم آخرش به این نتیجه می‌رسی...
‫که خانواده خیلی از کشورت مهم‌تره.
‫مطمئن نیستم.
‫خدا بهمون یه کشوری واسه زندگی داده.
‫پس اگه ازش دفاع نکنیم فایده‌اش چیه؟
‫نظر من اینه.
‫واسه همین اینجام.
‫واسه افتخار و خانواده.
‫امیدوارم زندگیت همیشه به همین سادگی باشه.
‫امیدوارم از این پیچیده‌تر نشه.
‫من هم امیدوارم.
‫تو کی عضو ارتش شدی؟
‫شش ماه پیش. مثل بقیه داوطلب شدم.
‫از تجربیاتی که با اسلحه داری...
‫انگار خیلی بیشتر توی ارتش بودی.
‫قبل عضو شدن هم بلد بودم.
‫اسلحه متفاوتی بود ولی همشون شبیه‌ان دیگه.
‫تا حالا کسی رو کشتی؟
‫نه.
‫واسه چی داوطلب شدی؟
‫شغل می‌خواستم.
‫ارتش نیرو نیاز داشت و من هم شغل نیاز داشتم.
‫دلیل خوبیه.
‫خرجت رو در میاری.
‫آره، درسته.
‫همین‌طور ادامه بده. ‫از داخل شکم.
‫من نگهش می‌دارم و تو ببر.
‫آتش!
‫موقعیت دفاعی!
‫برید! بدویید!
‫همه توی پناهگاه!
‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.
‫تو خوبی؟
‫این دو تا رو بپوشون تا خشک بشن.
‫باشه.
‫بدجوری می‌لرزن.
‫باشه.
‫می‌تونیم بگردیم باز هم پیدا کنیم...
‫اگه مونده باشه...
‫که بقیه رو بپوشونیم. ‫ولی این دو تا وضعشون بدتر بود.
‫زمین رو پوشوندن؟
‫آره.
‫پانچوها رطوبت رو جذب می‌کنن.
‫امشب خوب گرم و خشک می‌شه.
‫حدود سه فلات به سمت جنوب غربی رفتیم.
‫چیزی ندیدیم.
‫از آخریش حدود 40 یا 50 کیلومتر دید داشتیم.
‫هیچی نبود.
‫باید به گذرگاه برسیم.
‫چند نفر همراه خودت ببر.
‫یه نفر رو اینجا بذار.
‫احتمالا خودم، که پیش زخمی‌ها باشم.
‫ازشون مراقبت کنم.
‫و سعی کنم بهشون کمک کنم.
‫باشه.
‫بهشون خبر می‌دم.
‫پوزه رو بیار پایین.
‫آفرین.
‫فکر کنم گِل یخ‌زده‌ست.
‫مطمئن نیستم.
‫اگه تا جای رویش درخت‌ها زمین محکم باشه...
‫می‌تونیم از اون تنگه برسیم بالای یال کوه.
‫چون تا وقتی به بالاش نرسیم...
‫نمی‌تونیم بفهمیم اون سمت چه خبره.
‫خیلی‌خب.
‫بذار من بکنم.
‫مراقب باش.
‫خیلی‌خب.
‫«و تو ای بشر، به حرف من گوش کن...»
‫«مانند آن شورشیان سرپیچی نکن.»
‫«دهانت را باز کن و آن ‫چه بهت می‌دهم را بخور.»
‫و وقتی نگاه کردم...
‫دستی به سمت من دراز شده بود...
‫که کتابی در دست داشت.
‫و به من گفت «ای بشر...
‫تمام کلماتی که به تو گفتم را...
‫در قلب و گوش‌هایت فرا گیر.
‫و نزد آنان که...
‫طرد شده‌اند برو...
‫و نزد آنان بازگو کن.
‫ به آن‌ها بگو که حرف خداست.
‫این جنگ یه دلیل داره.
‫خدا.
‫اون تصمیم می‌گیره که ‫کی به دنیا بیاییم و کی بمیریم.
‫و تمام افرادی که در این جنگ مردند...
‫حتی در جنوب...
‫خدا تصمیم گرفته که کی بمیرن و به کجا برن.
‫به نظرم قشنگه که ایمان داری.
‫بهم حس خوبی می‌‌ده.
‫به نظرم خرد زیادی داری.
‫دوست دارم بیشتر ازت یاد بگیرم.
‫متاسفانه من...
‫به خیلی چیزها اعتقاد داشتم...
‫که مشخص شد دروغین بودن.
‫یادمه همسن تو بودم...
‫از همیشه خیلی مطمئن‌تر...
‫و با اعتمادبه‌نفس‌تر بودم.
‫واسه همین امیدوارم که ‫اعتقاداتت رو ادامه بدی...
‫و اون‌ها هم بهت خرد و هدف بدن.
‫من...
‫لزوما باور ندارم که...
‫خوب و بد و بهشت و جهنم...
‫و مسیح و شیطان باور ندارم.
‫ولی...
‫به درست و غلط باور دارم.
‫معتقدم که به زنجیر کشیدن مردم اشتباهه.
‫و از نظرم در جناح درست این جنگ هستیم.
‫یه دستور از خدا هست که می‌گه ‫ «نباید کسی را کشت.»
‫واسه همین متوجه نمی‌شم چرا...
‫می‌تونیم بدی کنیم...
‫می‌تونیم گناه کنیم و همچنان...
‫ادعا کنیم که هدف نیکی داریم.
‫خدا اجازه داد که پسرش...
‫به صلیب کشیده بشه که...
‫وقتی ما می‌میریم...
‫بتونیم به جای بهتری برسیم...
‫بهتر از زمین و بدبختی‌هاش.
‫واسه همین...
‫نمی‌تونم به خوبی پدرم جزئیاتش رو بگم.
‫ولی می‌دونم.
‫دوست دارم باور کنم فرق ‫ بین خیر و شر رو می‌دونم.
‫داریم مردم رو می‌کشیم. مردمی که آمریکایین.
‫اون‌ها آدم‌های خوبین دیگه؟
‫ما هم خوبیم.
‫خدا این وسط کدوم سمته؟
‫منطقی نیست. واسه من منطقی نیست.
‫اصلا جناح خدا رو توی این جنگ نمی‌فهمم.
‫من با اعتقاداتت مشکلی ندارم.
‫ولی من به خواست خدا کاری نمی‌کنم.
‫قطعا به خواست خدا کاری انجام نمی‌دم.
‫یعنی در این زمینه، در جنگ.
‫عمرا.
‫واسه من موضوع بقاست.
‫یا می‌کشیم و یا کشته می‌شیم.
‫مسیح گفته «کسی که شمشیر ‫در دست بگیرد با شمشیر کشته خواهد شد.»
‫دیگه از اونجا گذشتیم.
‫برگشتی در کار نیست.
‫برو اونجا نگهبانی بده.
‫جیره‌مون داره تموم می‌شه.
‫تنباکو داریم.
‫شاید هم یه نصف بطری ویسکی.
‫باید بریم گذرگاه.
‫من با کایلر پیاده می‌رم...
‫که مسیر رو پیدا کنیم.
‫می‌خوام تو پیش پسره باشی.
‫مطمئنم که مراقبش هستی.
‫نهایتا یکی دو روزه برمی‌گردیم.
‫و بعد با هم می‌ریم.
‫طناب.
‫وقتش که شد بگو.
‫باشه.
‫فکر کنم اگه بتونیم اسب‌ها ‫ رو از این صخره‌ها رد کنیم...
‫می‌تونیم به گذرگاه برسیم.
‫اون تخته‌سنگ‌های مرتفع رو می‌بینی؟
‫ازشون که بگذریم به سطح هموارتری می‌رسیم.
‫و بعد مستقیم رد می‌شیم.
‫بعدش احتمالا مسیر رود مستقیمه...
‫تا آخر.
‫اونجا رو می‌بینی؟ بین درخت‌های اونجا.
‫اصلا حتی نمی‌دونم واسه چی اومدم اینجا.
‫من می‌دونم.
‫می‌خوای خودت رو اثبات کنی.
‫می‌خوای قهرمان باشی.
‫خیلی خشم و انرژی داری.
‫ولی به نظرم...
‫همین که اینجایی خودش خیلی کاره.
‫موضوع فقط ما نیستیم، ‫فقط من و تو نیستیم.
‫خیلی...بزرگ‌تره...
‫هدفمون بزرگ‌تره.
‫مطمئن نیستم.
‫نمی‌دونم بهای مرد بودن چیه...
‫نمی‌دونم جنگیدنه...
‫که ما رو مرد می‌کنه یا نه، ‫چون...
‫من هنوز مرد نشدم.
‫یعنی حتی یه دونه هم ریش ندارم.
‫درسته این چیزی رو اثبات نمی‌کنه...
‫ولی همچنان سنم واسه...
‫تشخیص این که مرد شدم یا نه کمه.
‫گاهی‌اوقات باید واسش انتظار بکشی.
‫صبر داشته باشی.
‫و حین انتظارت هم باید قوی باشی.
‫گاهی‌اوقات سخت‌ترین بخشش همینه.
‫که ایمان داشته باشی.
‫و بدونی که داری کار درست رو انجام می‌دی.
‫به وقتش قوت نشون می‌دی.
‫کل نوجوانیت رو در انتظار اینی که مرد بشی...
‫می‌خوای شجاع باشی...
‫می‌خوای کاری که بهت قوت می‌ده رو انجام بدی.
‫و بهت یهویی یه چیزی مثل جنگ پیش میاد.
‫من سال‌ها عصبانی بودم.
‫و خشم تبدیل به...
‫ تنها خصوصیت من شده بود.
‫و بعد باقی زندگیت سعی می‌کنی جبرانش کنی...
‫چیزی که از دست دادی رو دوباره به دست بیاری.
‫که بفهمی مشکل چی بوده؟ ‫چی اتفاقی رخ داده؟
‫تبدیل به چی شدی؟
‫نمی‌تونی معناش رو پیدا کنی...
‫ولی قلبت پیدا می‌کنه.
‫به نظرم اونجاست که مرد می‌شی.
‫وقتی خودت رو می‌بخشی...
‫و بقیه رو می‌بخشی.
‫ولی هیچ‌وقت اون خشم رو فراموش نکن...
‫چون بهش نیاز پیدا می‌کنی.
‫ وقتش که برسه...
‫ازش استفاده می‌کنی.
‫اگه پات خیس شد بگو.
‫خوبه؟
‫آره.
‫من توی ویرجینیا به دنیا اومدم، ‫توی دره شنندواه...
‫توی یه مزرعه کوچیک کنار کوهستان بزرگ.
‫خانواده‌ام دانکر بودن. ‫برده‌داری نمی‌کردن.
‫واسه همین دائما همسایه‌ها ‫ اذیتمون می‌کردن.
‫وقتی مشخص شد که قراره جنگ بشه...
‫متوجه شدیم که احتمالا ‫ مجبوریم همراه اون‌ها بجنگیم.
‫خیلی‌ها فرار کردن که توی کوهستان مخفی بشن.
‫من هم فرار کردم، رفتم به سمت غرب و...
‫به مسیرم ادامه دادم. متوقف نشدم.
‫دانکرها با کشتن مخالفن ولی...
‫وقتی که جنگ شروع شد ‫ داوطلب شدم.
‫به نظرم منصفانه نبود که بشینم و...
‫بقیه بخاطر من بکشن یا کشته بشن.
‫به اون‌هایی فکر می‌کردم که...
‫مجبورمون کردن از خانه‌هامون فرار کنیم...
‫و منصفانه نبود که بذارم ‫ این وضع ادامه پیدا کنه.
‫من از کالیفرنیا اعزام شدم.
‫این انتخاب رو داشتم که اونجا بمونم...
‫که الکی اونجا نگهبانی بدم.
‫جنگ تا اون نقاط غرب نمی‌رسه.
‫واسه همین اومدم اینجا.
‫کاری که اینجا می‌کنم ‫ اصول خاصی پشتش نیست.
‫واسم مهم نیست کی برنده می‌شه...
‫واسم مهم نیست کی می‌بازه... ‫مهم نیست...
‫یه چیزی واست مهم هست. ‫وگرنه نمی‌اومدی اینجا.
‫تو رو انتخاب کردم چون...
‫تو بهترین تیراندازمون هستی. ‫می‌دونستم که می‌شه روت حساب کرد.
‫می‌تونیم مراقب هم باشیم ‫ و هر دو سالم برگردیم.
‫هنوز مطمئنم که می‌تونیم.
‫کجا قراره بریم؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم قراره کجا بریم، ‫فقط می‌دونم که می‌خوام زنده بمونم.
‫اگه تو هم بخوای زنده بمونی موفق می‌شیم.
‫و اگه نخواستی بهم بگو و هیچ اشکالی نداره.
‫چون اگه زندگیت واست مهم نباشه، ‫گمون نکنم اصلا به چیزی اهمیت بدی.
‫باید این پایین از سمت نهر بریم.
‫نمی‌تونیم اسب‌ها رو بالاتر ببریم.
‫چه آرامشی.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.