دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫«آه…»
‫بیش از پانزده سال، آئورلیانو بابیلونیا زیر
‫ یوغ استبدادی فرناندای دل کارپیو دوام آورد.
‫تو آزمایشگاه ملکیادس حبس شده بود و فقط برای غذا خوردن از اونجا بیرون می‌اومد.
‫افسانه‌های عجیب‌وغریب کتابِ گشوده رو از بر کرده بود
‫یه تشویق حسابی برای فرناندای دل کارپیو!
‫مطالعات هرمانِ لنگ رو حفظ کرده بود
‫رازهای سنگ فیلسوف رو
‫قرن‌های نوستراداموس و تحقیقاتی که درباره‌ی طاعون کرده بود رو...
‫و یه روز خودت ملکه میشی.
‫تا اینکه به سن نوجوانی رسید
‫در حالی که هیچ چیز از دوره‌ای که توش زندگی می‌کرد نمی‌دونست
‫ولی به اندازه‌ی یه آدم قرون وسطایی دانش ضروری داشت.
‫این کلمه، «دارما»
‫توی رام‌چریتماناس هم هست که به زبان هندی نوشته شده.
‫به نظر می‌رسید داشت با خودش حرف می‌زد.
‫ولی در واقع
‫داشت با ملکیادس حرف می‌زد.
‫درسته، آئورلیانوی عزیزم.
‫حالا بهم بگو پسرم.
‫به چه زبانی نوشته شده؟
‫ملکیادس، می‌دونی این چیه؟
‫هنوز وقت داری یادش بگیری.
‫ولی خیلی هم وقت نداری.
‫اون‌وقت می‌تونی دست‌نوشته رو رمزگشایی کنی
‫و بالاخره بفهمی اصالتت از کجاست.
‫توی اون کوچه
‫جایی که زمان شرکت موزفروشی
‫برای مردم فال می‌گرفتن
‫یه کاتالان دانا هست که یه کتاب‌فروشی داره
‫توی کوچه‌ی آینده.
‫کوچه‌ی آینده.
‫اونجا یه کتاب مقدماتی سانسکریت پیدا می‌کنی.
‫بین «اورشلیم رهایی‌یافته» و شعرهای میلتون قرار گرفته
‫سمت راستِ آخرش…
‫طبقه‌ی دوم قفسه‌های کتاب.
‫طبقه‌ی دوم…
‫ملکیادس.
‫بذار زخمت رو تمیز کنم.
‫درست میشه.
‫اشکالی نداره.
‫این گل‌های رزِ تاج‌گل‌هاست.
‫بعضی وقتا یادم میره خارهاشون رو بکنم.
‫مادربزرگِ مادربزرگم
‫رناتا…
‫ملکه بود.
‫و حالا
‫به لطف تو…
‫من ملکه‌ی ماداگاسکار میشم.
‫و بچه‌هامون
‫دوتا بچه خواهیم داشت.
‫اون میشه ملکه‌ی بلژیک.
‫و اون…
‫اون میشه پادشاه
‫کل کلیسا.
‫فرناندا، می‌خوام بغلت کنم.
‫نترس.
‫هوم.
‫اول ـ آئورلیانو و فرناندی
‫هوم…
‫آئورلیانو بابیلونیا
‫که توی تمام عمرش فقط چند بار وارد اتاق ‫فرناندای دل کارپیو شده بود
‫ناگهان یه جسارت غیرمنتظره‌ای بهش دست داد
‫و تونست بار دیگه آمارانتا اورسولا رو ببینه.
‫مادر عزیزم، خیلی خوشحالم که بهت بگم
‫که قراره تحصیلاتم رو در بلژیک ادامه بدم.
‫با اینکه خیلی هیجان‌زده‌ام
‫ولی سخته که بدونم باز هم قراره برای مدت زیادی ازت دور باشم
‫و ماکوندو هم قراره...
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫خودت می‌دونی ورودت به اتاق خواب من ممنوعه.
‫برو بیرون!
‫حروم‌زاده.
‫اصلاً نباید به دنیا می‌اومدی.
‫توی خونه غذا کم نبود.
‫هر چهارشنبه، یه سبد پر از خواربار می‌رسید.
‫فرناندا هیچ‌وقت نفهمید که اینا رو پترا کُتس می‌فرسته
‫کسی که باور داشت ادامه دادن این کمک‌ها راهیه
‫ برای تحقیر کردن کسی که خودش تحقیرش کرده بود.
‫آئورلیانو همه‌ی کارهای آشپزخونه رو انجام می‌داد.
‫و حتی با وجود این شرایط
‫آئورلیانو و فرناندا تنهایی‌شون رو با هم قسمت نمی‌کردن.
‫هرچی داشتم به اون موش کثیف دادم، حالا هم ازم دزدی می‌کنه.
‫باید در رو تو صورت اون راهبه می‌کوبیدم.
‫بدترین اشتباه عمرم بود.
‫حتی بدتر از اینکه با یه احمق بی‌فرهنگ ازدواج کردم.
‫یه کاتالان دانا.
‫آئورلیانو وسایل لازم برای رمزگشایی دست‌نوشته‌ها رو نداشت
‫برای همین تصمیم گرفت از فرناندا اجازه بگیره
‫تا بره دنبال کتابی که ملکیادس درباره‌ش بهش گفته بود.
‫اون‌قدر مطمئن بود که اجازه‌ش رو میدن
‫که موهاشو کوتاه کرد
‫ریش درهم‌وبرهمش رو تراشید
‫و یه شلوار تنگ پوشید
‫با اینکه نمیدونست این شلوارها بهش از طرف کی به ارث رسیده
‫این بدبخت اصلاً نمی‌فهمه
‫که چنگال سالاد نباید کنار چاقوی غذاخوری باشه.
‫یا اینکه شراب قرمز با مرغ جور درنمیاد.
‫خانم.
‫ببخشید.
‫-نمی‌خواستم بترسونمتون ‫-من…
‫من جاسوس محافظه‌کارها نیستم، شنیدین؟
‫لطفاً آروم باشین.
‫نه.
‫من هیچ نقشی توی سوءقصد به جون شما نداشتم، سرهنگ.
‫-نه. ‫-اصلاً هیچ نقشی نداشتم، فهمیدین؟
‫-فرناندا، آروم باش. ‫-نزدیک‌تر نیا!
‫لطفاً، چیزی نیست فرناندا.
‫-گفتم نزدیک‌تر نیا! ‫-لطفاً چاقو رو بذار زمین!
‫این یه دستوره، فهمیدی؟
‫فرناندا، خودمم!
‫این یونیفرم رو از کجا آوردی؟
‫چی می‌خوای؟
‫من، اِ… می‌خواستم اجازه بگیرم برم شهر و چندتا کتاب بخرم.
‫ترجیح میدم بمیرم
‫تا اینکه ماکوندو هیچ‌وقت از وجود
‫ حرام‌زاده‌ی خانواده‌ی بوئندیا باخبر بشه.
‫به هیچ‌کس نمیگم، هیچ‌کس خبردار نمیشه.
‫قسم می‌خورم.
‫چه رویی داره.
‫بعد از همه‌ی چیزایی که به این نمک‌نشناس دادم.
‫پسر عزیزم
‫دارم روزها رو می‌شمرم تا برگردی.
‫خونه رو آماده کردم تا با بالاترین افتخار ازت استقبال کنم.
‫به‌زودی اینجا خواهی بود
‫و دوباره یه خانواده‌ی خوشحال میشیم.
‫طولی نمیکشه که با هم از ثروت پادشاهی‌مون لذت می‌بریم.
‫اون غرق در تشریفات و اداهای سلطنتی خودش شده بود
‫لباس‌های سلطنتی رو تبدیل کرده بود به وسیله‌ای برای زنده کردن خاطرات.
‫اون‌قدر احساس پیری و فرسودگی می‌کرد
‫و اون‌قدر از بهترین سال‌های عمرش دور افتاده بود
‫که دلش برای سال‌هایی تنگ شده بود که زمانی فکر می‌کرد بدترین سال‌های عمرش هستن.
‫هرچی گذر سال ها بیشتر فرسوده‌ش می‌کردن
‫نیازش به غرق شدن توی غصه‌هاش کم‌کم تبدیل به یه جور عادت بد شده بود
‫آئورلیانو اجازه‌ای رو که فرناندا ازش دریغ کرده بود، خودش به خودش داد
‫واقعیت این بود
‫که توی این سال‌ها می‌تونست هزار بار فرار کنه ‫و بی‌اینکه کسی بفهمه برگرده.
‫ولی سال‌ها اسارت و نامعلوم بودن دنیای بیرون
‫بذر شورش رو توی قلبش خشکانده بود.
‫کوچه‌ی آینده، کاتالان دانا.
‫کنار شعرهای میلتون.
‫یازده بلوک بین خونه و اون کوچه رو بدون اینکه
‫حتی یه بار وایسه پیاده رفت.
‫هیچ‌کدوم از چیزایی که میدید براش جالب نبود
‫شاید چون هیچ خاطره‌ای نداشت که باهاشون مقایسه‌شون کنه.
‫این قضیه‌ی دور باطل دروغه.
‫معلومه.
‫هی، ببین، این مسته حتماً کتاب‌فروشی رو
‫با فاحشه‌خونه‌ی گلدن چایلد اشتباه گرفته
‫چرا این‌جوری لباس پوشیده؟
‫چون امروز آخرین روز کارناواله
‫و رسمه که یه سرهنگ رو به خاک بسپارن.
‫-هنوزم این کثافت کاری رو انجام میدن؟ ‫-آره، همین‌طوره
‫ببین، یه لحظه به حرفم گوش کن.
‫اون روز دنیا به گند کشیده میشه که مردها با قطار درجه‌یک سفر کنن
‫ولی ادبیات بره توی واگن بار.
‫-راست میگه ‫-مگه نه؟
‫نه، نه، نه، اینو گوش کن.
‫همون‌طور که داشتم می‌گفتم، دور باطل ادیپ یه دروغه.
‫اون یارو وقتی با مادرش خوابید
‫خوب می‌دونست داره چه غلطی می‌کنه.
‫درسته!
‫هیچ کار انسانی‌ای وجود نداره، از باشکوه‌ترینش گرفته تا پست‌ترینش
‫که یه تکه شعر توی خودش نداشته باشه.
‫خب، باشه، باشه، باشه.
‫ولی رابله چی؟ هان؟ ‫اون یه احمق بود.
‫فکر نمی‌کنم فقط ۴۸۰ راه برای دست زدن به کون خودت وجود داشته باشه.
‫حتماً دیوونه شدی.
‫اسحاق نابینا آخرین کسی بود که این رمان‌ها رو خوند
‫پس بد نیست یه کم بهش فکر کنی.
‫بیا، اینا رو بگیر.
‫این‌ها خیابون‌های پاریسن که اون یاروی شیاد…
‫این چیه؟
‫…باید از روحش بپرسیم وقتی داشت… به چی فکر می‌کرد
‫بیا مشروب بزنیم. ‫رابله بره به درک.
‫خودت بری به درک!
‫گمشو بیرون، لعنتی! هی، تو! ‫آره، با توام، جوجه.
‫خودت می‌دونی من کی‌ام! ‫همین الان گمشو بیرون!
‫-گمشو بیرون! ‫-گور بابات، خانم!
‫این یارو رو ببین.
‫کجا میری، سرهنگ؟
‫دنبال خونه‌م می‌گردم. ‫خونه‌ی بوئندیا.
‫-بیا شام بخوریم، سرهنگ. ‫-لطفاً.
‫نه کتاب‌ها رو، خواهش می‌کنم، نه، نه، نه.
‫دیگه چی داری، سرهنگ؟ دیگه چی؟
‫هی، اون مال منه، ولش کن!
‫لطفاً!
‫نه! خواهش می‌کنم! نه! هی!
‫ول کن!
‫هیچی ندارم! قسم می‌خورم!
‫هیچی ندارم!
‫فکر کردم گفتی هیچی همراهت نیست، سرهنگ.
‫سرهنگ بد، بد.
‫فکر کردم گفتی هیچی همراهت نیست!
‫دروغگویی!
‫-فکر می‌کنی طلاست؟ ‫-پسش بده
‫عمراً، بریم فاحشه‌خونه ببینیم به‌عنوان پول قبولش می‌کنن یا نه.
‫بریم.
‫اینم تاوان دروغ گفتنه.
‫بیا، بیا، بیا، بیا.
‫سرهنگ آشغال.
‫بگیر یه کم بخواب، عزیزم.
‫اینجا در امانی.
‫ممنون که به من پناه دادی، قربان.
‫از نوه ا‌م تشکر کن.
‫اون بود که توی خیابون پیدات کرد.
‫هجده ساعت یه‌نفس خوابیدی، جوون.
‫حتماً از گرسنگی داری می‌میری.
‫باید برگردم خونه.
‫قربان…
‫ممنونم.
‫این ماهی دقیقاً شبیه همون ماهیه که سرهنگ بوئندیا درست می‌کرد.
‫«با عشق و احترام، آمارانتا اورسولا»
‫«از شنیدنش حسابی شاکی می‌شدی» ‫«از شنیدنش حسابی شاکی می‌شدی»
‫«اروپایی‌ها اصلاً شبیه مردم ماکوندو نیستن»
‫«می‌فهمم که این تصمیم ممکنه نگرانتون کنه
‫ولی می‌خوام بدونی که حالم خوبه»
‫نمی‌فهمم چرا هیچ‌وقت از آئورلیانو نامه نمی‌گیرم.
‫-دلم برای ماکوندو تنگ شده… ‫«دلم برای ماکوندو تنگ شده»
‫«ولی بروکسل باعث می‌شه احساس کنم زنده‌ام»
‫به اون غارنشین آدم‌خوار بگو دلم برای روزایی
‫ تنگ شده که دنبال عقرب می‌گشتیم.
‫از خونه برام بگو، از ماکوندو
‫از اون آدم‌خوار کوچولو، آئورلیانو.
‫هیچ‌وقت ازش خبری ندارم.
‫توی این زمستون‌های طولانی دلم برای ماکوندو تنگ میشه.
‫برای خونه، برای اون آدم‌خوار
‫لطفاً بهش بگو یادم نرفته
‫و هر وقت توی بروکسل قدم می‌زنم بهش فکر می‌کنم.
‫«یادم نرفته و هر وقت توی بروکسل قدم می‌زنم بهش فکر می‌کنم»
‫«من سر حرفم هستم که…»
‫دلم برای هردوتون بیشتر از همیشه تنگ شده ‫«…دلم برای هردوتون بیشتر از همیشه تنگ شده»
‫تصورش غیرممکن بود که مردی تا این حد شبیه مادرش باشه.
‫بیارشون تو.
‫دوم ـ آئورلیانو و خوزه آرکادیو
‫آئورلیانو طبق فرمول ملکیادس، جیوه رو بخار کرده بود
‫تا جسد رو سالم نگه داره.
‫و چهار ماه بعد، وقتی خوزه آرکادیو رسید
‫جسد رو دست‌نخورده پیدا کرد.
‫خداوندا، به او آرامش ابدی عطا فرما
‫و بگذار نور جاودان بر او بتابد.
‫دقیقاً کی از دنیا رفت؟
‫چند ماه پیش.
‫مادرم از شما حرف زده بود.
‫منو باهاش تنها بذار.
‫خداوندا، از تو می‌خوام
‫روح بنده‌ات رو ببخشی
‫تا از بند مرگ رها بشه
‫و به زندگی جاودان برسه.
‫خداوندا، بر ما رحم کن، مسیحا، بر ما رحم کن.
‫خداوندا، بهش آرامش ابدی عطا کن.
‫و بذار نور جاودانت تا ابد بر او بتابه.
‫آمین.
‫حروم‌زاده، بیا اینجا.
‫من ساعت پنج و ربع بیدار می‌شم و می‌خوام ساعت شش صبحونه‌ام روی میز باشه
‫درست بعد از دعای صبحم.
‫حروم‌زاده.
‫تخم‌مرغ‌هام رو گرم و با پوستشون دوست دارم.
‫و نمی‌دونم این آبِ چندش‌آور دیگه چیه.
‫گفتم آب پرتقال تازه می‌خوام.
‫خب، اگه تخم‌مرغ گرم دوست داری، خودت بپزشون.
‫توی سبد هم پرتقال نبود، پس بهتره به آب گواوا عادت کنی.
‫همین رو داریم.
‫حروم‌زاده‌ی لعنتی. ‫مادرم بهم گفته بود اصلاح‌ناپذیری.
‫تو اصلاح‌ناپذیری. ‫حتی بلد نیستی کون خودتو پاک کنی.
‫من آلمانی، اسپانیایی و فرانسوی هم بلدم ‫لاتینم از تو بهتره
‫اصلاً نفهمیدم وقتی مادرت رو خاک کردی چی داشتی می‌گفتی.
‫این حتی رسم دفن مسیحی‌ها هم نیست.
‫-طلا رو کجا قایم کردی؟ هان؟ ‫-کدوم طلا؟
‫-همون طلایی که مادرم قولش رو بهم داده بود! ‫-چی داری میگی؟
‫«تو اینجا خواهی بود و دوباره یه خانواده‌ی خوشحال میشیم»
‫«طولی نمیکشه که با هم از ثروت پادشاهی‌مون لذت می‌بریم»
‫-کجاست؟ هان؟ ‫-مادرت دیوونه بود، خبری از طلا نیست
‫می‌گفتن مامان اورسولا یه گنج مخفی داشته
‫ولی هیچ‌کس هیچ‌وقت پیداش نکرد.
‫فقط همین ماهی‌های کوچیک سرهنگ مونده.
‫-کجا؟ ‫-توی کارگاه.
‫نمی‌دونم اصلاً به چی فکر می‌کردم که
‫ برگشتم این جای دورافتاده!
‫سال‌ها خوزه آرکادیو مادرش رو با دروغ‌های بی‌پایان درباره‌ی
‫مقام پاپی و آینده‌ی روحانی خودش سرگرم کرده بود.
‫همین که پاش به رم رسید، حوزه‌ی علمیه رو ول کرد
‫ولی همچنان داستان الهیات و قوانین کلیسا رو ‫برای مادرش ادامه می‌داد
‫تا مبادا اون ارث افسانه‌ای رو به خطر بندازه
‫همون ارثی که نامه‌های دیوانه‌وار مادرش ازش حرف می‌زدن.
‫خوزه آرکادیو وقتی بچه بود، زیر نگاه یخ‌زده‌ی
‫ اون قدیس‌های خبرچین عرق سرد می‌کرد.
‫عذاب بیهوده‌ای بود
‫چون خودش از قبل از داستان‌هایی که دوروبرش می‌شنید می‌ترسید.
‫زن‌های خونه که بچه‌هایی با دم خوکی به دنیا می‌آوردن
‫خروس‌های جنگی که باعث می‌شدن مردها همدیگه رو بکشن
‫و عذاب وجدان و پشیمونی رو به جون بخرن
‫ماجراجویی‌های بی‌محابایی که آخرش فقط ‫به دیوونگی ختم می‌شدن…
‫و خلاصه...
‫هر چیزی که خدا با اون همه لطف و خوبی آفریده بود
‫ولی شیطان خرابش کرده بود.
‫هی، ما قراره چطوری زنده بمونیم؟
‫کل چیزی که داریم آب‌نبات و مشروبه.
‫کی به غذا نیاز داره؟
‫اینجا خون مقدس داریم.
‫تو… تو باید بری بیرون و یه غذای درست‌وحسابی بخری.
‫مادرم بهم گفته بود اجازه نداری بری بیرون
‫چون ماکوندو نباید هیچ‌وقت از وجود حرام‌زاده‌ی بوئندیا باخبر بشه.
‫ولی حالا من توی این خونه تاج سرم
‫پس بهت اجازه میدم بری بیرون، پسرم.
‫این رو بگیر.
‫غذا و شراب بیشتری بیار.
‫نه، من جایی نمیرم، خودت برو.
‫هان؟
‫باشه.
‫اگه نمی‌خوای بری
‫پس دعوتت می‌کنم با من همراه بشی و همه‌ی ‫این خرت‌وپرت‌ها رو نابود کنیم.
‫بخور.
‫بیا دیگه.
‫بخور.
‫یا چی، می‌خوای بگی خوشت میاد این همه آدم منحرف
‫با اون چشم‌های ترسناک و شیطانی‌شون که رنگشون کردن ‫زل بزنن بهمون و قضاوتمون کنن؟
‫هان؟
‫نه.
‫بیا حروم‌زاده!
‫این یکی! بیا اینجا!
‫همینه.
‫بزن خردش کن! بیا حروم‌زاده، بزن!
‫دو.
‫سه!
‫باید بسوزونیمشون، همه‌شون رو بسوزونیم!
‫خیلی وقت‌ها توی اون تابستون تب‌دار رم
‫نصفه‌شب از خواب می‌پرید
‫و آمارانتا رو می‌دید که از یه فواره‌ی مرمرینِ نقش‌دار بیرون میاد
‫با دست بانداژشده‌ش
‫که دوری از خونه و دلتنگی، توی ذهنش ‫به شکلی رؤیایی زیباترش کرده بود.
‫اسمش آمارانتا بود.
‫من بیشتر از مادرم دوستش داشتم.
‫ساعت‌ها می‌نشست و لکه‌های روی پوستم رو می‌شمرد.
‫برای هر کدومشون یه اسم گذاشته بود.
‫آمارانتا اورسولا…
‫من بیشتر از جونم دوستش دارم.
‫شب‌ها توی خوابم میاد.
‫شب پشت شب.
‫شرابمون داره تموم میشه، حروم‌زاده.
‫این خیلی جدیه.
‫خیلی جدی.
‫هنوز اینو داریم، ببین.
‫ولی برای شراب بیشتر باید باهام بیای شهر.
‫بریم.
‫آئورلیانو از اینکه خوزه آرکادیو چقدر با تصویری که ازش توی
‫ذهنش ساخته بود فرق داشت، تعجب کرده بود.
‫صمیمیتی که بین اون دو مرد تنها ‫که از یه خون بودن، شکل گرفته بود
‫خیلی با دوستی فاصله داشت…
‫بفرما.
‫…ولی باعث میشد بهتر بتونن اون تنهاییِ وصف‌ناپذیری رو تحمل کنن
‫که هم از هم جداشون می‌کرد و هم به هم پیوندشون می‌داد
‫هیچ‌کس ما رو یادش نیست، حروم‌زاده.
‫-ببین، خانم. ‫-نه، صبر کن.
‫هی، هی، هی، خانم، حالتون چطوره؟
‫ما خوزه آرکادیو و آئورلیانو بوئندیا هستیم.
‫می‌دونین ما کی هستیم؟
‫نمی‌دونه، خدا نگهدارتون
‫و روح‌القدس هم همراهتون.
‫دیگه هیچ‌کس بوئندیاها رو یادش نیست!
‫یادتون میاد؟ هان؟ آقا؟
‫ماکوندو رو خوزه آرکادیو بوئندیا بنا کرد!
‫اون دوتا پسر داشت.
‫آئورلیانو، یه سرباز افسانه‌ای
‫و خوزه آرکادیو، یه ماجراجوی دریانورد.
‫به سلامتی.
‫هیچ‌کس ما رو نمی‌شناسه.
‫تو چی؟
‫خانم‌ها!
‫آقایون!
‫این خوزه آرکادیوئه، حضرت والا.
‫و با افتخار می‌خوام آشناتون کنم با
‫خودِ آئورلیانو، زاده‌ی گناه
‫از بهشت تا جهنم!
‫پدرم، آئورلیانو سگوندو ‫یه برادر دوقلو داشت، خوزه آرکادیو
‫و اون قطار رو آورد، هان؟
‫هی، اینو می‌دونستین؟
‫دیگه هیچ‌کس ما رو یادش نیست.
‫هیچ‌کس.
‫گلدن چایلد.
‫بیا بریم.
‫گلدن چایلد.
‫مردها
‫گلدن چایلد یه فاحشه‌خونه‌ی حیوان‌شناسی بود
‫که هواش یه جور معصومیت غریبی داشت
‫انگار همین الان خلق شده بود
‫و زن‌های زیبای دورگه
‫که ناامیدانه بین گلبرگ‌های سرخ‌رنگ منتظر می‌موندن
‫فن‌وفنون عشق رو بلد بودن که بشر از یاد برده بود
‫و توی بهشت زمینی به دست فراموشی سپرده شده بود
‫هی، من می‌شناسمت.
‫تو، تو خوزه آرکادیویی
‫و تو… قیافه‌ت شبیه آئورلیانوعه
‫همون نگاه رو داری.
‫خودمونیم خانم، خوشوقتم.
‫توی اون گلخونه‌ی پر از توهم
‫پیلار ترنرا پیرزنی باشکوه و کم‌حرف بود
‫که جلوی در نگهبانی می‌داد.
‫بالاخره یکی ما رو شناخت.
‫به سلامتی!
‫منم می‌دونم چرا اومدین اینجا.
‫هردوتون عاشق شدین
‫و می‌خواین فراموش کنین.
‫نیگرومانتا!
‫نیگرومانتا، عزیزم، بیا اینجا!
‫به این پسرا برس، باشه؟
‫مراقبشون باش.
‫حتماً مامان.
‫ببخشید خانم.
‫ممنون.
‫-ممنون. ‫-خب، بفرمایین.
‫پس اون کتاب رو خوندی؟
‫کدوم کتاب؟
‫فکر کردم این خراب‌شده رو ترک کردی.
‫خوزه آرکادیو، خوشوقتم.
‫گابریل گارسیا.
‫-آئورلیانو. ‫-هوم.
‫اگه این یارو تو رو می‌شناسه ‫یعنی قبلاً از خونه بیرون رفتی
‫حروم‌زاده‌ی کوچولوی دروغگو.
‫فقط یه بار از خونه بیرون رفتم و بدترین تجربه‌ی عمرم بود.
‫دیگه چه رازهایی رو ازم قایم کردی؟
‫هیچ راز دیگه‌ای نیست، قسم می‌خورم، عالیجناب.
‫هی، من می‌شناسمت.
‫وقتی توی خیابون پیدات کردم ‫مثل یه سگ پیرِ کتک‌خورده شده بودی.
‫به سلامتی! ‫به سلامتی اون سگ پیرِ کتک‌خورده.
‫به سلامتی!
‫به افتخار دوباره دیدنت.
‫مواظب باش، لهش نکن.
‫مگه نمی‌بینی سوسک‌ها قدیمی‌ترین
‫حشره‌ی بالدار روی زمینن؟
‫آره، آره، آره.
‫نه اون بعدازظهر، نه روزهای بعد از اون
‫آئورلیانو به خونه برنگشت.
‫در همین حین...
‫خوزه آرکادیو بچه‌ها رو آورد خونه تا بازی کنن
‫و مهمونی‌هایی راه انداختن که تا دم صبح طول می‌کشید.
‫آقایون، یادتون نره ‫که سروانتس یه وحشی بود.
‫و شکسپیر هم یه حروم‌زاده‌ی تمام‌عیار بود!
‫-فعلاً. ‫-زنده باد ادبیات!
‫به سینمای شگفت‌انگیز ماکوندو خوش اومدین
‫یا حداقل چیزی که ازش باقی مونده.
‫هنر سینما زیرمجموعه‌ی تئاتره.
‫جدی میگی؟
‫آئورلیانو هر بعدازظهر به دیدن اون چهار تا اهل بحث می‌رفت.
‫آلوارو، گرمان، آلفونسو و گابریل.
‫اولین و آخرین دوستایی که توی عمرش پیدا می‌کرد.
‫بپر! بپر، پسرها! بپر!
‫خوزه آرکادیو خونه رو تبدیل به یه بهشتِ فاسد و پرزرق‌وبرق کرده بود.
‫تا نصفه‌های شب
‫هنوز صدای حرف زدن، آواز خوندن و رقصیدنشون می‌اومد
‫مثل پرنده‌هایی که توی آسمون طلایی
‫میون حباب‌های خوشبو شناور بودن
‫و خونه رو شبیه یه مدرسه‌ی شبانه‌روزی ‫بی‌صاحب و بی‌قانون کرده بودن.
‫بیا، بیا.
‫یک، دو، سه!
‫با اینکه آئورلیانو به هر چهار دوستش به یه اندازه علاقه داشت
‫ولی از همه بیشتر با گابریل احساس صمیمیت می‌کرد.
‫میگن سرهنگ آئورلیانو بوئندیا دور خودش با گچ دایره می‌کشید
‫که هیچ‌کس حق نداشت از روش رد بشه یا واردش بشه.
‫دوستی‌شون از همون‌جا شکل گرفت
‫که آئورلیانو یه بار سر صحبت، اسم سرهنگ آئورلیانو بوئندیا رو آورد.
‫گابریل هیچ‌وقت وجودش رو زیر سؤال نبرده بود.
‫چون سرهنگ هم‌رزم و دوست جدانشدنیِ
‫پدربزرگِ مادربزرگش، سرهنگ جرینلدو مارکس، بود.
‫پس یادت میاد؟
‫سه هزار تا بودن ‫ریختنشون توی دریا.
‫درسته پسرم.
‫خوزه آرکادیو!
‫اینجام!
‫حروم‌زاده!
‫واقعاً یه گنج وجود داشته، حروم‌زاده.
‫تنها جایی که به فکرم نرسید بگردم، زیر تخت مامان اورسولا بود.
‫پسرهای من همون‌جا پیداش کردن.
‫هان؟
‫اون بچه‌ها خطرناکن.
‫نه، این‌طور نیست.
‫به لطف اونا حالا پولدار شدیم.
‫می‌تونیم هرجور دلمون خواست خونه رو بازسازی کنیم، هان؟
‫حالا دیگه می‌تونیم مثل پادشاه‌ها زندگی کنیم.
‫بیا. می‌خوام برات یه جشن حسابی بگیرم، حروم‌زاده.
‫این شامپاین رو بخور، بفرما
‫به سلامتی!
‫به سلامتیِ…
‫گنج خانواده‌ی بوئندیا.
‫-بفرما، بخور. ‫-الان نه، می‌خوام بخوابم.
‫این دیگه چه کوفتی بود؟ ‫این دیگه چه کوفتی بود؟
‫از کجا بدونم؟
‫توی بی‌خوابیِ فرساینده‌ش
‫دوباره عمق بدبختی خودش رو اندازه گرفت…
‫بدبختی‌ای که وقتی توی خونه‌ی تاریک پرسه می‌زد بیشتر به چشم می‌اومد
‫خونه‌ای که مرده‌ها بعد از غروب توش پرسه می‌زدن.
‫پاشو!
‫گمشین بیرون، حروم‌زاده‌ها!
‫برو!
‫گمشو بیرون.
‫حروم‌زاده‌ها!
‫گمشین بیرون!
‫گمشین!
‫برمی‌گردیم!
‫-از این کارتون پشیمون میشین! ‫-گور بابات، خوزه آرکادیو!
‫خشمش بیشتر از اینکه از خرابی‌های خونه باشه.
‫از نفرت و ترحمی بود که نسبت به خودش احساس می‌کرد
‫برای همین پسرها رو با خشونتی از خونه بیرون انداخت ‫که حتی اگه یه گله شغال هم بودن
‫این‌جوری باهاشون رفتار نمی‌کرد.
‫پسرها کجان؟
‫انداختمشون بیرون.
‫دیگه از دستشون خسته شده بودم.
‫من میرم میدون یه چیزی برای خوردن بگیرم.
‫برو داروخانه و یه کم نمک برای آسمم بخر.
‫من میرم حموم کنم.
‫هی
‫راستی، رام هم بگیر
‫همون‌طور در خودش فرو رفته بود
‫و تلخی لذت‌های دوپهلوش رو توی ذهنش نشخوار می‌کرد.
‫خوزه آرکادیو
‫خوزه آرکادیو؟
‫اون چهار پسر از سقف زده بودن بیرون.
‫کارشون اون‌قدر سریع، منظم و بی‌رحمانه بود
‫که انگار یه عملیات نظامی بود.
‫فقط همون موقع بود که اورلیانو فهمید چقدر عاشقش شده.
‫پاشو، آدم‌خوار کوچولو.
‫از وقتی رسیدم اینجا داری خروپف می‌کنی.
‫حالا مهمونی گرفتن توی ماکوندو چه جوریه؟
‫هرکی زودتر خونه رو خراب کنه، همه رام‌ها گیرش میاد؟
‫هان؟
‫زبونت بند اومده یا چی؟
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫برو یه حموم بکن، بوی سگ خیس میدی.
‫بیا.
‫ناهارمون رو درست می‌کنم.
‫قسمت سوم - اورلیانو و آمارانتا اورسولا
‫شراب یا آبمیوه؟
‫اِم، آبمیوه.
‫مرسی.
‫پس حرف هم میزنی.
‫داشتم کم‌کم فکر می‌کردم زبونت رو از دست دادی.
‫از برادرم برام بگو.
‫مامانم خیلی ازش تعریف می‌کرد، ولی من هیچ‌وقت ندیدمش.
‫فکر کنم اون...
‫راستش خیلی غمگین بود.
‫توی گذشته زندگی می‌کرد
‫ولی مرد خوبی بود.
‫دست‌ودلباز بود.
‫از خیلی جهات شبیه اورلیانو، پدرت بود.
‫فکر می‌کردم توی بلژیک خوشحال بودی.
‫بودم.
‫ولی هر صبح که بیدار می‌شدم، دلم می‌خواست به‌جاش اینجا باشم.
‫می‌خوای توی ماکوندو بمونی؟
‫عزیزم!
‫آماده‌ست.
‫این همون آدم‌خواره‌ست، مثل برادر کوچیکمه.
‫اینم شوهرمه.
‫میگه می‌خواد یه سرویس پست هوایی راه بندازه.
‫می‌تونی تصور کنی توی ماکوندو هواپیما باشه؟
‫گاستون، از آشناییت خوشحالم.
‫عزیزم، داری چی کار می‌کنی؟
‫-غیرممکنه همه اون مورچه‌ها رو بکشیم. ‫-اِه، این‌جوری نکن.
‫می‌خوای دوباره یه سوسک بکشی؟
‫می‌دونی می‌خوام چی کار کنم؟ هوم؟
‫می‌دونی می‌خوام چی کار کنم؟ هان؟
‫یه راهنمایی بهت می‌کنم، قرار نیست دوباره یه سوسک بکشم!
‫با اینکه حداقل پانزده سال از زنش بزرگ‌تر بود
‫اما خوشی‌ها و شیطنت‌هاش و
‫اصرار و تلاش همیشگیش برای خوشحال کردن اون
‫و مهارتش به‌عنوان یه عاشق خوب اختلاف سنشون رو جبران می‌کرد
آ.و.ا.مـ.ـو.و.ی
‫باید این قسمت و پشت اون درخت رو هم تمیز کنیم.
‫بهتره یه کاری بکنیم و خرج خودمون رو دربیاریم. ‫توی این خونه کسی تنبل نیست.
‫اون کیسه‌ها رو، بیار...
‫بانوی گرامی.
‫افتخار بزرگی به من می‌دید
‫اگه منو تا شهر زیبای ماکوندو همراهی کنید؟
‫باورش سخت بود زنی با اون همه شور و شوق
‫به یه شهر مرده برگشته باشه...
‫قشنگه، مگه نه؟
‫...شهری که زیر گرد و خاک و گرما از پا افتاده بود.
‫این خیابون ترک‌هاست، یادت میاد درباره‌ش برات گفتم؟
‫همه‌جا پر از فرش‌های پرنده بود.
‫آره، یادمه.
‫اوه، اون طرف جایی بود که اورلیانو تریسته یخ می‌فروخت.
‫-جدی؟ هوم ‫-آره
‫اون برای گاستون از ماکوندو حرف می‌زد
‫انگار روشن‌ترین و آروم‌ترین شهر دنیا بود
‫و از یه خونه‌ی بزرگ حرف می‌زد که بوی پونه کوهی توش پیچیده بود
‫جایی که می‌خواست با یه شوهر وفادار پیر بشه
‫و با دو پسر سرکش و پرجنب‌وجوششون به اسم رودریگو و گونزالو
‫نه اورلیانو و نه خوزه آرکادیو
‫و یه دختر به اسم ویرجینیا
‫نه رمدیوس.
‫به پشتت.
‫-همین‌طوری ‫-آره، همین‌طوری
‫وقتی آمارانتا اورسولا به ماکوندو برگشت، اورلیانو هنوز باکره بود
‫نیگرومانتا اونو با خودش به تخت برد
‫و بدن خشن، زمخت و بی‌روحش آماده بود کارش رو تموم کنه
‫انگار با یه پسر بچه‌ی ترسیده طرف بود.
‫ولی به‌جاش با مردی روبه‌رو شد که نیروی فوق‌العاده‌ش
‫باعث شد تمام وجودش رو به اندازه‌ی یه زلزله زیر و رو کنه.
‫فکر کردم مُردی یا یه همچین چیزی. ‫چند روزه از اتاقت بیرون نیومدی.
‫فکر کردم آسمون داره میوفته پایین.
‫بیا.
‫کارگرها زیادی سر و صدا می‌کنن؟
‫بهشون میگم برن.
‫توی این خونه صداهای بدتری هم هست.
‫آمارانتا، دارم سعی می‌کنم درس بخونم.
‫چی می‌خوای؟
‫چرا هیچ‌وقت جواب نامه‌هامو ندادی؟
‫خیلی برات نامه نوشتم
‫ولی مامانم گفت نمی‌خوای هیچ ارتباطی با من داشته باشی
‫منم دیگه دست کشیدم.
‫ازم متنفری که ولت کردم و با اون اینجا تنها گذاشتمت؟
‫ازت متنفر نیستم.
‫پس چرا باهام حرف نمیزنی؟
‫چون باید درس بخونم.
‫تو که همیشه داری درس می‌خونی.
‫این کتاب هیولایی درباره‌ی چیه؟
‫خب، نمی‌دونم. ‫دارم سعی می‌کنم بفهممش.
‫که چی؟ ‫کتاب دیگه‌ای نیست که بخونی؟
‫همه‌شون رو قبلاً خوندم.
‫یعنی تک‌تک کتاب‌های دنیا رو خوندی؟
‫همه اونایی که ارزش خوندن داشتن.
‫آمارانتا اورسولا همچنان گاهی بهش سر می‌زد.
‫چند دقیقه‌ای اونجا می‌موند
‫در حالی که شوهرش آسمون رو زیر نظر داشت
‫و دنبال هواپیمایی می‌گشت که قصد داشت به ماکوندو بیاره.
‫تا اون موقع، گاستون تمام حشره‌های منطقه رو که امکان کالبدشکافی داشتن
‫کالبدشکافی کرده بود.
‫گمشو! برو دنبال هواپیمای کوچولوت بگرد و اینا رو هم با خودت ببر!
‫با این همه مورچه دیگه حشره نمی‌خوام!
‫فقط یه مدتیه.
‫که این‌طور نیست که توی این خونه‌ی کوفتی ‫اتفاق هیجان‌انگیزی هم بیفته.
‫چی گفتی؟
‫خونه‌ی کوفتی؟ ‫فکر می‌کنی خونه‌ی من کوفتیه؟
‫کوفتیه؟ هان؟ ‫خودت همینو گفتی!
‫آمارانتا، آروم باش!
‫خواهش می‌کنم، لطفاً.
‫نمی‌فهمم چرا این‌قدر به ماکوندو وابسته‌ای.
‫اصلاً منطقی نیست.
‫تو هیچ‌وقت نمی‌فهمی.
‫آمارانتا!
‫عزیزم.
‫آروم باش، خواهش می‌کنم.
‫شب جشن، روی صندلی گهواره‌ای حصیریش مرد
‫در حالی که از
‫دروازه‌ی بهشتش نگهبانی می‌کرد.
‫♪ آه، مادر من ♪
‫♪ مامانم رفت و دیگه برنگشت ♪
‫♪ آه، مادر من ♪
‫♪ ای مریم مقدس، مادر خدا ♪
‫♪ برای ما گناهکاران دعا کن ♪
‫♪ اکنون و هنگام مرگ‌مون، آمین ♪
‫سلام بر مریم، سرشار از فیض، خداوند با توست...
‫دیگه همه‌چیز تموم شده بود.
‫توی قبر پیلار ترنرا
‫بین سرودهای مذهبی و خرت‌وپرت‌های روسپی‌گری
‫بقایای گذشته داشتن می‌پوسیدن.
‫چی کار می‌کردی؟
‫همون کتاب رو می‌خوندم تا بالاخره رمزگشاییش کنم.
‫این‌جا دیگه چیزی برای عرضه به هیچ‌کس نداره.
‫من میرم پاریس.
‫مرسدس اونجاست.
‫باشه.
‫همین که رسیدی اونجا
‫برو کتاب‌فروشی آنری شامپیون توی محله‌ی لاتن
‫و کتاب روباه رینار و ترانه‌ی رولان رو برام پست کن
‫مشروب، لطفاً.
‫همین تنها چیزیه که لازم دارم، رفیق.
‫آره، همین تنها چیزیه که لازم داری.
‫همگی گوش بدین.
‫گلدن چایلد داره تعطیل می‌کنه.
‫مهمونی تمومه.
‫می‌بینمت.
‫بدرود، آوریلیانو بوئندیا.
‫بدرود، گابریل گارسیا.
‫دوست داشتن رفیق خیلی سخته.
‫آه!
‫چی شد؟
‫هیچی، دستم رو بریدم.
‫می‌دونی، برای اینکه خفاش خوبی باشی زیادی شیطونی
‫کجا بودی؟
‫همه دارن ماکوندو رو ترک می‌کنن.
‫همه نه، آدم‌خوار کوچولو.
‫این‌جا، حالا بهتر شد.
‫دیگه هیچ‌وقت ولم نکن، آمارانتا.
‫آوریلیانو، بی‌خیال.
‫ولم نکن.
‫هر شب خواب می‌بینم تو توی گوشم زمزمه می‌کنی «گاستون»
‫احمق!
‫من با اولین کشتی میرم اروپا
‫عزیزم.
‫به این گوش کن.
‫«با شرمندگی تأیید می‌کنیم که هواپیما به تانگانیکا فرستاده شده
‫و به مردم ماکوندو تحویل داده شده»، و الی آخر
‫«ولی ما همین حالا هم بی‌وقفه داریم برای ترتیب دادن انتقالش به ماکوندو تلاش می‌کنیم
‫در آمریکای لاتین»
‫چرا می‌خندی؟
‫باورنکردنیه.
‫ساعت چهار و نیم بعدازظهر بود
‫که آمارانتا اورسولا از حموم بیرون اومد.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫منتظرم بری بلژیک.
‫برو بیرون.
‫شهر اون‌قدر در رخوت و بی‌تحرکی فرو رفته بود
‫که توی ویترین‌های تاریک مغازه‌ها
‫فقط مانکن‌های بی‌سر باقی مونده بودن.
‫وایسا!
‫این دیگه چه کوفتیه داره اتفاق می‌افته؟
‫باورنکردنیه!
‫بجنب، آدم‌خوار.
‫در ماکوندویی که حتی پرنده‌ها هم فراموشش کرده بودن
‫جایی که گرد و خاک و گرما اون‌قدر طاقت‌فرسا شده بود که نفس کشیدن سخت بود...
‫...و اون‌ها در خونه‌ای غرق در تنهایی و عشق گوشه‌نشین شده بودن
‫خونه‌ای که سروصدای مورچه‌های قرمز نمی‌ذاشت آدم بخوابه
‫آوریلیانو و آمارانتا اورسولا تنها موجودات شاد اونجا بودن
‫و شادترین آدم‌های روی زمین.
‫توی اون بهشتِ ویران
‫دیگه هیچ درکی از واقعیت نداشتن
‫و خودشون رو کامل به لذت‌های جسمانی سپرده بودن.
‫صبح بخیر، آدم‌خوار.
‫خوب خوابیدی؟
‫آوریلیانو، ما بچه‌دار میشیم.
‫چی؟
‫کی؟ چطوری؟
‫فکر کردی قراره چی بشه؟
‫چی شده؟
‫«نذار بوئندیاها با هم ازدواج کنن، وگرنه
‫بچه‌هاشون با دم خوکِ پیچ‌خورده به دنیا میان»
‫مامان اورسولا اینو گفته بود.
‫آره، ولی من و تو خواهر و برادر نیستیم
‫مامانم بهت می‌گفت حروم‌زاده.
‫منو توی یه سبد شناور پیدا کرده بود. ‫این چیزیه که بهمون گفت.
‫ما نمی‌تونیم این بچه رو داشته باشیم.
‫سربازها!
‫آماده!
‫نشونه بگیر!
‫ژنرال مونکادا رو آزاد کنین!
‫همه‌تون هیولا هستین!
‫فقط هشت ساعت! ‫فقط هشت ساعت! فقط هشت ساعت!
‫هی، بوئندیا!
‫می‌دونی، شاید اون خروس جنگی بالاخره بتونه یه لطفی به زنت بکنه.
‫کرکس‌های عوضی!
‫اون هشت ساعت آخرتون رو هم بردارین و گورتونو گم کنین!
‫ببخشید، کلیسا تعطیله.
‫من برای دعا کردن نیومدم.
‫خوبه، پسرم.
‫خدا این شهر رو ول کرده.
‫باید سوابق تعمید رو ببینم.
‫همه‌شون رو موش‌ها خوردن.
‫خواهش می‌کنم پدر. ‫باید بفهمم پدر و مادرم کی بودن.
‫این خیلی ضروریه.
‫اسمت چیه جوون؟
‫آوریلیانو بوئندیا.
‫پس دیگه خودتو باهاش درگیر نکن.
‫می‌بینی، سال‌ها پیش اینجا یه خیابون به همین اسم بود.
‫اون موقع رسم بود مردم اسم بچه‌هاشون رو
‫از روی اسم مکان‌ها و خیابون‌ها انتخاب کنن.
‫پس شما هم باورش نمی‌کنین.
‫چی رو؟
‫اینکه سرهنگ آوریلیانو بوئندیا توی ۳۲ تا جنگ داخلی جنگید و همه‌شون رو باخت.
‫اینکه سه هزار کارگر رو ارتش به گلوله بست
‫و ریختشون توی واگن قطار و انداختشون توی دریا ‫مثل موزهایی که فراموش شده باشن.
‫اوه، پسرم.
‫حتی نمی‌تونم مطمئن باشم که من و تو همین لحظه واقعاً وجود داریم.
‫آوریلیانو و آمارانتا اورسولا داستان سبد رو باور کردن
‫نه به این خاطر که واقعاً باورش کرده بودن
‫بلکه چون بزرگ‌ترین ترسشون رو از بین می‌برد.
‫کی فکرشو می‌کرد آخرش توی این خونه مثل غارنشین‌ها زندگی کنیم؟
‫هیس، هیس، چیزی نیست.
‫سلام کوچولو.
‫آره، همینه.
‫این یه غارنشین کوچولوی آدم‌خواره.
‫اسمش رو می‌ذاریم رودریگو.
‫نه، اسمش آوریلیانو میشه.
‫و ۳۲ تا جنگ رو می‌بره.
‫باشه، پس.
‫اسمش آوریلیانوئه.
‫بهتره استراحت کنی.
‫من مواظبشم.
‫نگران نباش.
‫وقتی بزرگ‌تر شد قطعش می‌کنیم.
‫تا وقتی که بتونه حرف بزنه.
‫آمارانتا، چی شده؟
‫نگران نباش عشقم.
‫آدمایی مثل من قرار نیست به میل خودشون با مرگ روبه‌رو بشن.
‫صبر کن.
‫طاقت بیار کوچولو.
‫طاقت بیار، آره، همینه.
‫هیس، هیس، هیس.
‫آمارانتا. آمارانتا.
‫در اون لحظه‌ی شگفت‌انگیز
‫آخرین رمزهای ملکیادس برای آوریلیانو بابیلونیا آشکار شد.
‫اون نوشته‌ی روی طومارها رو دید که به‌طرز دقیقی
‫بر اساس زمان و مکان زندگی بشر مرتب شده بود.
‫اولین نفر این نسل به درخت بسته شده
‫و آخرین نفر
‫داره خوراک مورچه‌ها میشه.
‫آوریلیانو هیچ‌وقت توی عمرش این‌قدر هوشیار و روشن‌ذهن نبود
‫تا وقتی که مرده‌ها و غمی که براش به جا گذاشته بودن رو فراموش کرد.
‫ملکیادس اتفاقات رو بر اساس زمان معمول زندگی آدم‌ها مرتب نکرده بود
‫بلکه یه قرن اتفاق رو فشرده کرده بود.
‫طوری که همه‌شون می‌تونستن توی یه لحظه کنار هم وجود داشته باشن.
‫اون نوشته‌ها رو بدون کوچک‌ترین مشکلی می‌خوند.
‫انگار به زبان مادری خودش نوشته شده بودن.
‫لحظه‌ی لقاح خودش رو بین عقرب‌ها و پروانه‌های زرد پیدا کرد
‫و فهمید که آمارانتا اورسولا خواهرش نبوده.
‫بلکه عمه‌ش بوده.
‫باد گرم شروع به وزیدن کرد
‫پر از صداهای گذشته
‫و آه و ناله‌های ناامیدی‌هایی کهنه‌تر از سرسخت‌ترین دلتنگی‌ها.
‫آوریلیانو شروع کرد به رمزگشایی از همون لحظه‌ای که داشت زندگی می‌کرد
‫و داشت سرنوشت خودش رو پیشگویی می‌کرد.
‫قبل از اینکه به آخرین سطر برسه
‫دیگه فهمیده بود که هیچ‌وقت از اون اتاق بیرون نمیره
‫چون از قبل پیشگویی شده بود که شهر آینه‌ها یا سراب‌ها
‫با باد از بین خواهد رفت.
‫و از حافظه‌ی آدم‌ها محو خواهد شد.
‫همون لحظه‌ای که رمزگشایی طومارها رو تموم کنه
‫و هر چیزی که توی اون‌ها نوشته شده ‫برای همیشه و برای یک بار نوشته شده...
‫چون خاندان‌هایی که محکوم به صد سال تنهایی هستن
‫هیچ‌وقت فرصت دوباره‌ای روی زمین پیدا نمی‌کنن.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام : .:: @MiraMovie1 ::. .:: @myZedMovie ::.
‫"صد سال تنهایی"